பொற்செல்வன், அருண், வேல்

அன்புள்ள ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு வணக்கம்

உங்களுடைய அறம் படித்து முடிந்து பிறகு ஒவ்வொரு ஆளுமைகள் ஏதோ எண்ணகளுக்கு உட்படுத்தினர் உங்கள் எழுத்து நடை மிக அருமை. அடுத்து உங்கள் மகத்தான படைப்புகளான விஷ்ணுபுரம், ரப்பர் படிக்க அதிக அவா கொண்டு இருகிறேன் .. நீங்கள் நலமாக,  நல்ல படைப்புகளை கொடுக்க எனது வாழ்த்துகள்.

நன்றி

இரா.பொற்செல்வன்

அன்புள்ள ஜெ

உங்கள் அறம் கதைகளை ஒரு நண்பர் எனக்கு அளித்தார். நான் முன்னரே உங்கள் பல கதைகளை படித்திருந்தாலும் அறம் தொகுதியின் கதைகள் அளித்த மன எழுச்சியை அளவிடமுடியாது. உண்மையில் அவை அறத்தை அடைந்து அறிவிக்கும் கதைகள் அல்ல. அவை அறம் அழிந்துகொண்டிருக்கும் ஒருகாலகட்டத்துக்கான கதைகள் என்று தோன்றுகிறது. அறத்துக்காகத் தேடித்தவித்துக் கண்டடையும் கணம் அக்கதைகளில் உள்ளது. அந்தக்கண்டடைவதென்பது சிலசமயம் ஒரு மாயை. சிலசமயம் ஒரு வரலாறாக உள்ளது. அல்லது விதிவிலக்காக உள்ளது. அதாவது அறம் திகழும் சமூகத்தை இந்தக்கதைகள் காட்டவில்லை. அறம் மார்ஜினலைஸ் செய்யப்பட்டுவிட்ட ஒரு காலகட்டத்தைக் காட்டுகின்றன இக்கதைகள்.

ஆகவே வாசித்தபின் நிறைவோ மகிழ்ச்சியோ உருவாகவில்லை. சோர்வும் துக்கமும்தான் ஓங்கி நின்றது. சொல்லத்தெரியவில்லை. நானே விரிவாக எழுதவேண்டும் என நினைத்து ரொம்பநாள் வைத்திருந்தேன். இப்போதுதான் எழுதினேன். அறம் ஒரு முக்கியமான தொகுப்பு. நம் வெற்றிகள் என்ன என்பதனால் அல்ல, நம்முடைய தோல்விகள் என்ன என்று அது காட்டுவதனால் என்று சொல்வேன்

அருண் பிரதீப்

அன்புள்ள ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு

உங்கள் அறம் கதைகளை வாசித்தேன். அதில் மயில்கழுத்து என்பது என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை. ஆனால் அது ஏன் அறம் தொகுதியில் வருகிறது என்று மட்டும் புரியவில்லை. நெடுநாள் கழித்து இப்போது வாசித்தேன். அது மிகச்சிக்கலான கதை. உணர்வு எழுச்சி மட்டும் அல்ல. அது காட்டும் காமத்தின் உளவியல் முக்கியமானது. காமம் ஒரு பெரிய விஷயம். அதிலே பெரிய அளவில் வன்மமும் குரூரமும் உள்ளது. அதையெல்லாம் கலைஞன் சந்திக்கமுடியாது [நான் என் அனுபவத்தை கடிதமாக எழுதியிருந்தேன். ஞாபகமிருக்கலாம்] அதன் முன் தோற்றுவிடுகிறான் கலைஞன். அவன் அதிலிருந்து கலைவழியாக எழுகிறான். அல்லது எழுவேன் என்று சொல்கிறான். அவவ்ளவுதான் கதை. அது அவனுடைய அறம். அதுதான் இலக்கியத்தின் அறம் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்

வேல்

அறம் அனைத்து விவாதங்களும்

மத்துறு தயிர்- சரவணக்குமார், செல்வா

அன்பு ஆசிரியருக்கு,

அறம் வரிசை கதைகள் ஒவ்வொன்றும் பல முறை படித்தாகி விட்டது.  மத்துறு தயிர் ஒரு நூறு முறையாவது!
(கிட்டத்தட்ட நான் அனுபவித்த வேதனை என்பதாலா என்று தெரியவில்லை)

ராஜம் அண்ணாச்சி யார் என்று யூகிக்க முடியவில்லை. அந்த நாயர் பெண்ணும் யாரென்று ஒரு ஆயிரம் பேரிடமாவது வினவி இருப்பேன்! உயிர் பிரிந்தது போல ராஜம் அந்த பெண் ஊரை விட்டு சென்றதும் துடித்தது, பேராசியர் ராஜம் குறித்து பட்ட வேதனை, ராஜம் அண்ணாச்சியின் தந்தை அம்மன் முன்பு கையை வெட்டி ரத்தம் ஊற்றி அழுதது, பேராசிரியரை எதிர்கொள்ள முடியாமல் ராஜம் பட்ட வேதனை, ஒவ்வொன்றையும் பல நூறு மடங்கு துல்லியமாக உணர்ந்து ஒவ்வொருமுறை படிக்கும் பொழுதும் கண் கலங்கி இருக்கிறேன்!

உண்மையாக இருந்தவர்களில், மீள முடியாமல் மூழ்கியவர்களே அதிகம்! மீண்டு வந்து விடுதல் ஒரு பெரும் வெற்றி உணர்வையும்,  இறுமாப்பையும் அளித்தாலும், இறப்புவரை உள்ளுக்குள் ஒரு முள் குத்திக்கொண்டே இருக்கும் போலும்!

தாழ்மையுடன்,
சரவணகுமார்.


ஜெ

நீண்ட இடைவேளைக்குப்பின் மத்துறுதயிர் கதையை மீண்டும் வாசித்தேன். அது குருசீட உறவின் கதை மட்டும் அல்ல. இரண்டுவகையான உணர்ச்சிநிலைகளின் கதை. உணர்வுரீதியாக வாழ்க்கையைப்பார்ப்பதற்கும் சமநிலையாக வாழ்க்கையைப்பார்ப்பதர்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு

எனக்கு என்ன தோன்றுது என்றால் ஒருவருக்கு உணர்ச்சிபூர்வமாக தன் வாழ்க்கையை அழித்துக்கொள்ளும் உரிமை உண்டு என்றுதான்

செல்வா

<a href="http://aramstories.blogspot.in">அறம் அனைத்துக் கடிதங்களும் </a>

ஓலைச்சிலுவை-கடிதம்

அன்பு அண்ணா 

நாம் இளமையில் பார்த்து வளரும் ஆளுமைகள் நம்முள் நிகழ்த்தும் பாதிப்பு அளப்பரியது. நம்மை அவர்களுடன் பொருத்தி பார்த்துக் கொள்கின்றோம். அவர்களாக வாழ விழைகிறோம்.  அவர்கள் வாழ்வின் மெய்மை  நம்முள்  எங்கோ படிந்து விடுகின்றது . ஆனால் அவர்களை போன்ற ஒரு புற வாழ்வை அமைத்துக் கொள்ள முடிந்த போதிலும்,  அகத்தே நம்மால் அவர்களை எளிதில் சென்றடைய இயல்வதில்லை . அதற்காக அவர்களை விட்டு விலகவும் முடியாது .நம் ஆன்மா விழித்தெழும் தருணம் வாய்க்கும் வரை அவர்களின் சொற்கள் சொற்களாகவே எஞ்சும். அத்தருணம் வரை  அவர்களை பின்தொடரும் உலோக பொம்மையாக வாழ்வதை , நம் ஆளுமை  புரளாதிருப்பதை ஆழ்மனம்  அவமதித்து கொண்டே இருக்கும் .ஒலைச்சிலுவை கதையில் தந்தையின் மரணத்திற்கு பின்பு  கஞ்சிக்கு வழியில்லாததால் சாகவிருந்த  குடும்பத்தை  காப்பற்ற டாக்டர்  சாமெர்வெலின் கிறிஸ்துவத்துக்கு  மாறும்  ஜேம்ஸ் டேனியலின்  வாழ்வை போல்.   

உலகப் போரில் பகடைகளாக நகர்த்த பட்டு சிதைத்து கொல்லப்பட்ட எளிய மனிதர்களின் ஆன்ம வல்லமை  புவியெங்கும் எத்தனை  ஆளுமைகளை விதைத்திருக்கிறது? உலகம் யாவையும்  காரி டேவிஸ் போன்றே டாக்டர் சாமெர்வெல்லும் உலகப்போரில் எளிய மனிதனின் மகத்துவத்தை கண்டுகொள்கிறார் .  இமயப்பயணத்தின் இழப்பின் அதிர்வு. பின்பு  நெய்யூர்  மருத்துவமனை  வாயிலில் கந்தல் அணிந்த சிறுமி  அளிக்கும்  ஓலைச்சிலுவை.  இந் நிகழ்வுகளால் உலுக்கப்பட்டு தனது  செல்வங்கள் அனைத்தையும் விற்று   நெய்யூர்  மருத்துவமனையை விரிவுப்படுத்துகிறார்.  நெய்யூர் மக்களுக்காக  வாழ்வை அர்ப்பணிக்கிறார். 

சாமர்வெல்  போன்ற  மாமனிதர்களின்  அருகாமையில்  இளமையை வாழ்வது  பெருவரம். குருவின்  பாதங்களில் வாழ்வது. எட்டாவது வயதில் தந்தையின்  மரணத்திற்கு பிறகு  சாமெர்வெலால் மீட்கப்பட்டு அவருடன் வாழ்கிறான் டேனியல் . சில ஆண்டுகளில் அவன்  சூழல் புறத் தோற்றம் என எல்லாம்  மேம்படுகிறது.  சோற்றுக்காக வேதத்திற்கு மாறிய சிறுவனின் நோக்கம் நிறைவுறுகிறது .

புறவுலகிற்கு  சாமெர்வெல் போல தோற்றம் அளிப்பினும் அவன்  உள்ளுக்குள் புரளவே வில்லை. கடவுளின் துளியை அவன் ஆன்மா கண்டடையவில்லை என்பதை உணர்ந்து உள்ளூர அவமதிக்கப்  படுகிறான். சாமெர்வெலின் ஓபோ இசை மட்டும் தான் அவன் ஆன்மாவை தீண்டுகிறது.

தன்   சீடனின் அகத்தை  எளிதாக அறிந்து கொள்கிறார் குரு . அவனைத்  தன்னில் இருந்து விளக்க விளைகிறார் .  குருவின்  அருகில் இருந்து அடைய இயலாத  ஒன்றை எங்கு சென்று தேடுவது ?  சாமெர்வெலிடமே தன்  அகத்தை விளக்குகிறான்.   குருவுடன்  வாழ்வது  நரகமே எனினும் அவர் பாதங்களே சரண். அவரை புரிந்து கொள்ள தொடர்ந்து முயற்சிக்கிறான்.

காலரா தாக்கி பிணக்காடாக கிடக்கும் குமரி மாவட்டம் . கிருஷ்ணன் கோவிலில் காலராவுக்கு மகவுகளை  பலிகொடுத்ததால்   சாகவிளையும் அன்னையை துயரில் இருந்து சாமெர்வெலின் சொற்கள் மீட்கிறது . பித்துக்கொண்டவள் போல் அவள் சாமெர்வெலின் பாதங்களில் மண்டியிட்டு அழுகிறாள்.  அதைக்காணும் டேனியல் தளர்கிறான். அவனது ஆன்மாவில் கிறிஸ்துவின் துளி ஒன்று வீழ்கிறது.  

தன்  தந்தையின் மரணத்தின் வழியே தனக்களிக்கப்பட்ட ஒலைச்சிலுவையை  தவறவிட்ட டேனியல் இம்முறை அதை இறுகப்பற்றிக் கொள்கிறான் .  

பிரபு 

ஓருலகம்- கடலூர் சீனு

<strong>மழை தரும் விண் என் தந்தை,

வளம் தரும் மண் என் தாய்,

நான் இந்த பூமியின் மைந்தன்...</strong>

                                                                           [பழம்பாடல்  ஒன்று]


இனிய ஜெயம்,

மிக சமீபத்தில் ஒரு சம்பவம். அவர் ஒரு சாமியார் .இல்லறத் துறவி. நான் அத்து அலைந்து கொண்டிருந்தபோது பழக்கமானவர்களில் ஒருவர். புதுவை அருகே ஒரு கிராமத்தில் வசிக்கிறார். அவர் அடிக்கடி ஊழ்கத்தில் ஆழ்ந்துபோவார் அந்நிலை சில சமயம் இரு நாள் கூட நீடிக்கும். பெயர் பரவி. சிறு சிவன் கோவில் ஒன்று நிறுவினார். அனைத்துக்கும் மேல் அவர் பெயர் பரவ முக்கிய காரணம், அவர் பல வருடங்களாக கையில் காசே தொடுவதில்லை. அதை ஒரு விரதமாகவே ஏற்று வாழ்ந்தார்.  நல்ல தேஜஸ்.புகழ்.கம்பீரம். சில மாதங்கள் முன்பு சில நண்பர்கள் அவரை காசிக்கு அழைத்து சென்றார்கள். அவர் எதோ சுடுகாட்டில் ஊழ்கத்தில் அமர்ந்து விட்டார். நண்பர்கள் அவரை எழுப்பி பார்த்தார்கள். அவர் அசைவதாக இல்லை.  சரி சாமியார் அப்படித்தான் என்று சமாதனம் ஆகி, அவர்கள் மட்டும் ட்ரைன்ஏறி புதுவை வந்து விட்டனர். சாமியின் மனைவிக்கும் பெரிய கவலைகள் இல்லை. ஐந்து நாள். சாமி கதறியபடி வீடு வந்து சேர்ந்தார். ஊழ்கம் கலைந்த சாமி 'கைவிடப் பட்டது ' அறிந்து கத்தி கதறி கூப்பாடு போட்டு காவல் துறை உதவியுடன் வீடு வந்து சேர்ந்தார்.

மனைவியைக் கண்டதும்  காணாமல் போன கைப்பிள்ளை அன்னையைக் கண்டது போல ஏங்கி ஏங்கி அழுதார். ஒரு வாரம் அழுதார். பேச்சு இல்லை.உணவு இல்லை. அழுகை மட்டுமே. பத்து நாள் நல்ல காய்ச்சல். சரியாக இருபதாவது நாள் இறந்துபோனார்.

சமணத் துறவியாக வாழ்ந்து அதிலிருந்து விலகிய சதீஷ் குமார். எதோ ஆற்றல் உந்த உலக சமாதானத்தை வலியுறுத்தி உலக நடை பயணம் கிளம்புகிறார். அப்போது அவரது குரு மகாத்மா பூலே அவருக்கு ஒரு கட்டளை விதிக்கிறார் அது. கையில் காசு எடுத்துக் கொள்ளாதே. அடுத்த வேளை உணவை சேமித்துக் கொள்ளாதே. எனும் இரு கட்டளைகள். சதீஷ் புறப்படுகிறார். ஆம் கையில் பைசா இல்லாமல், அடுத்த வேளை உணவு இல்லாமல், தொடர்பு மொழி இல்லாமல் புறப்பட்டு , முக்கிய உலக நாடுகளின் பிரதமர்கள் ,பேட்ரண்ட் ரசால் போன்ற சிந்தனையாளர்கள் அனைவரையும் சந்தித்து  தனது கருத்தை முன் வைத்து விட்டு பல வருட பயணத்தை இமயமலையில் வந்து முடிக்கிறார்.

உலகம் யாவையும் கதையில் சுவாமி தம்பான் குறிப்பிடும் ஹர்மன் குண்டர்ட் போன்றோரை, அவர்களின் ஆளுமையை,  இந்த புதுவை  சாமியாருடன் ஒப்பிட்டு நோக்கினால்  அவர்கள் எத்தகையதொரு ஆகிருதி என பிரமிப்பே எஞ்சுகிறது. ஆத்மீகத்துக்கு ஊற்று முகமான குன்றாத 'செயல் ஆற்றல்' 'துணிவு''தன்னமிப்பிக்கை'என்பதன் பதாகை அல்லவா அவர்கள்.


அத்தகு ஆளுமைகளில் ஒருவர்தான் காரி டேவிஸ். சுவாமி தம்பான் சொற்களில் ஐரோப்பா உலக்குக்கு அளித்த பண்பாட்டுக் கொடை, அதில் டேவிஸ் போன்றவர்களின் இடம் அனைத்தும் சொல்லப்பட்டு விடுகிறது. கூடவே ஐரோப்பா இத்தகு மீறல்களையும் எப்படி ஒரு 'மரபார்ந்த சடங்காக'மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது எனும் எதிர்மறை சித்திரமும் வந்து விடுகிறது.

நித்யா குருகுலம்தான் எத்தனை கனவு விதைகளை நிலம் எங்கும் தூவிஇருக்கிறது. எத்தனை ஆளுமைகளை சரடாக கோர்த்திருக்கிறது? எத்தனை நல்ஊழ்கள், நாராயணகுரு  தனது மாணவரை தத்துவம் பயில மேலை நாடு அனுப்ப, அங்கு நடராஜகுருவை டேவிஸ் சந்தித்து அவரை தனது குருவாக ஏற்று, 'உலக மனிதன்' ஒரே உலகம் எனும் வரைவை முன் எடுக்க, தியாகம் மூலம் தனது கருத்தை அடிக்கோடிட டேவிஸ் நான்கு வருடம் தனிமை சிறையில் கழிக்க, நடராஜகுருவின் மாணவர் நித்ய சைதன்ய யதி, பதில் எதிர் நோக்காமல் காரிக்கு நான்கு வருடமும் மாதம் தவறாமல் தொடர்ந்து கடிதம் எழுதுகிறார். என்ன சொல்ல?உண்டு உறங்கி மண் மறையும் மாந்தக் கோடிளில், ஒளி கொண்டு மீளும் சிலர்

ஒரு முறை  அதி காலை  ஐந்துமணி  ஊட்டி குரு குலம். புல்வெளியில் நாராயண குரு சிலை அருகே நின்றிருந்தேன். சுவாமி தம்பான் என்னைக் கடந்து அதிகாலைப் பனி போல ஒரு குளிர்ந்த புன்னகையை அளித்துவிட்டு நித்யா சமாதி நோக்கி, அவருக்கு விளக்கு ஏற்ற நடந்து சென்றார். சமாதி மண்டப வாசலில் நின்றிருந்தது ஒரு காட்டெருமை. தம்பான் இயல்பாக அதை தாண்டி செல்ல, எருமை சற்றே சீத்தடித்தது. சுவாமி எனக்களித்த அதே புன்னகையோடு எருமையை வினவினார்.'ஒய் திஸ் கொலை வெறி'.

உத்வேகம் கொண்டு நானும் காட்டெருதைக்கடந்து மண்டபத்துக்குள் நுழைந்தேன்.தம்பான் அதே புன்னகையுடன் வினவினார் 'ஒய் திஸ் கொலை வெறி'?

தம்பானின் சித்திரம் கதைக்கு அழகு கூட்டுகிறது. குறிப்பாக அவர் 'முக்காலமும்'அறியும் இடம். தம்பான் ஒரு சாமியார் அவர் கார்ல் கசனின் நூல் ஒன்றின் பெயரை குறிப்பிட்டு அதை வாசித்திருக்கிறீர்களா? என வினவுகிறார். 'இல்லை' என பதிலிறுக்கிறார் ஒரு எழுத்தாளர். எந்த நூலையும் திகைத்து வாய் பிளக்க வைக்கும் பதில். அவர் தந்த நூலின் வழியே காரி டேவிசை அறிமுகம் கொண்டு, குரு குலத்துக்கு வந்திருக்கும் காரி டேவிசை அணுகுகிறார் எழுத்தாளர்.

கதையின் இணை கோடாக, அதிகாலை துவங்கி அந்தி மாலை வரை, நிலம் வழங்கும் அத்தனை உயிர்ப்பும்,அழகும், சொற்களில் உயிர்கொண்டு, உள்ளங்காலில் புல்வெளியின் பனிஈரம் பதிந்தது போல ஒரு உணர்வை அளிக்கிறது.

டேவிஸ் தனது முதல் உரையாடலிலேயே,எல்லையற்ற நிலத்தில் வகுக்கப்பட்ட  அரசியல் எல்லை, எனும் கருத்தியலில் சிக்கி இருக்கும் மனதின் எல்லைகளை நகர்த்துகிறார். இப்போது அவர் முன் வைப்பது ஒரு கருத்தியலுக்கு மாற்றான ஒரு கருத்தியல் அல்ல. ஒரு வாழ்வியல். இந்த வாழ்வியல் கண்டடைதலை அவர் அடையும் பின்புலம் இரண்டாம் உலகப்போர். போர் முடிந்து அவர் அழித்த நிலங்களில், மனம் கலங்கித் திரிகிறார். எங்கெங்கும் செழுமை. மனிதனின் கீழ்மைகளை ஒரு பொருட்டே இல்லாமல் கடந்து வந்து செழிக்கிறது இயற்க்கை. அங்கிருக்கும் எளியவன் ஒருவன் 'ஏசுவின் பெயர் உன்னுடன் நிலவட்டும்'என வாழ்த்துகிறான். அக் கணம், அக்கணமே ஏசுவின் அக விரிவை அடைகிறார் காரிடேவிஸ். படைதவானால் கைவிடப்பட்ட மனிதர்களின் ஒரு துளி. அறியாமல் பிழை செய்வோர்களை மன்னிக்கக் கோரும் கடவுளின் ஒரு துளி.

எல்லைகள் உள்ளவரை போர். எல்லைகள் இல்லாவிட்டால் அது விளையாட்டு. தன்னை எல்லைகளுக்குள் நிறுத்தும் கடவுச் சீட்டை  ஒரு குறிஈடாக மாற்றி[காந்தி தென்னாப்ரிக்காவில் செய்ததுபோல] அதை எரித்து தனது முதல் அடியை வைக்கிறார். காரிடேவிஸ். அங்கு துவங்கிய அவரது மீறலும், பயணமும், ஆப்ரிக்க தனிமை சிறையில் முற்றிலும் புதிய பரிமாணம் கொள்கிறது.

பயணத்தில் இருப்பவனை நான்கு மூலைகளுக்குள்அடைப்பதைக் காட்டிலும், பேசிக்கொண்டே இருப்பவனை தனிமையில் தள்ளுவதைக் காட்டிலும் சிறந்த தண்டனை உண்டா என்ன? கலைகளின் தாயகம் பாரிசில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தண்டனை முறை. இதுவரை காரி டேவிஸ் தாண்ட வேண்டிய தடைகளில் பெரிய தடையை இப்போது எதிர்கொள்கிறார். அது அவரது போத மனம்தான்.

இங்குதான் அவர் நடராஜகுரு வசம் கற்றது அவருக்கு துணை வருகிறது. தர்க்கம் ஞானம் ஆகும் தருணம். காரி அவரது போதத்தை சுவற்றில் வரைகிறார். தனது சித்தத்தின் விருத்தியை உன்னதப் படுத்துகிறார். பூமி ஆகிறார். தீராத ஆற்றலும் ,அளவற்ற பொறுமையும் கொண்ட பூமி. தம்மை அகழ்வாரை தாங்கும் பூமி.

தன்னை பூமியாக அறிந்த காரி டேவிஸ் அதன் எல்லை எது என்றே அஸ்தமன சூரியனைக் கொண்டு அறிகிறார். பூமி மட்டும்தானா நான். சூரியன் நான் இல்லையா? இப்போது அவரது போதத்தை வரைந்தால் அது வேறு படம். ஆம் அது பிரபஞ்ச சித்திரம்.

இனிய ஜெயம்  வேறு தேர்வே கிடையாது உங்களது புனைவு உலகம் மொத்தத்தில் இருந்து உங்களை பிரதிநித்துவம் செய்யும் ஒரே ஒரு கதையை என்னை தேர்வு செய்யச் சொன்னால், எந்த தடுமாற்றமும் இல்லாமல் நான் தேர்வு செய்யும் கதையாக இந்த ''உலகம் யாவையும்'' கதையே இருக்கும்.        

கடலூர் சீனு

துக்கத்தால் கடையப்படும் உயிர்-கடலூர் சீனு

உடல் பாண்டமாக, உயிர் தயிராக, துக்கம் மத்தாக,  துக்கத்தால் கடையப்படும் உயிர்.

இனிய ஜெயம்,

கடந்த இரு கடிதங்களைத் தொடர்ந்து ஏதோ ஆவல் உந்த  சட்டென்று அறம் தொகுதியை எடுத்து பிரித்தேன். தோழி ரீங்காஆனந்த்  நினைவு, நறுமணம் கொண்ட ஐஸ்க்ரீம் புகை போல  எழுந்து வந்தது. அவர்களின் பெயர் பொறித்த புத்தக பக்க அடையாள அட்டை  மத்துறு தயிர்  கதையில் நின்றிருந்தது.

உணர்வு நிலையில் உன்மத்தம் கூடிய, தமிழ் இலக்கியம் அதிகமும் தொடாத தளம் ஒன்றை சேர்ந்த அழகிய கதை.ஆன்மீக குருவுக்கும், கலையின் குருவுக்கும் மிக மெல்லிய வேறுபாடு மட்டுமே உண்டு என்று தோன்றுகிறது.

ஆத்மீகத்தில் குரு சீடனின் மீது கொள்வது  'பற்று'அல்ல என்று தோன்றுகிறது. அதில் நிலவும் குரு சீட உறவு, பாதையற்ற பாதை ஒன்றிலான பயணத்தில்   இணைந்து கொள்ளும் சக மயணிகள்.சீடன் 'அறியாத' ஒன்றை குரு 'அறிந்திருக்கிறார்'. இங்கு வழி தவறும் சீடனை, இந்த புதிர்ப் பாதை வகுத்த நியதிகளில் ஒன்றாகவே குரு காண்பார்.

கலையில் இருள் மிகுந்த இந்த வாழ்வில் ரசனையின் ஒளி பாய்ச்சி, அதில் துலங்குவதை குரு சீடனுக்கு காட்டுகிறார்.   குரு இருள் அடர்ந்த வனம் ஒன்றினில் கை விளக்கு தரும் ஒளியின் துணையுடன் நடந்து கொண்டிருக்கிறார். அந்த விளக்கு தரும் ஒளி வட்ட எல்லைக்குள் அவர் தனது சீடனை சேர்த்துக் கொள்கிறார்.
ஒளி வட்டத்தின் இலக்கு தாண்டி சீடன் வழி தவறினால். சீடனின் நிலை?  அவனது குருவின் நிலை?

பேராசிரியர் காணும் கனவில் ராஜன் நேரு வசம் பரிசு பெறுகிறார். நன்றி உரையில்ராஜன் தனது குருவான  பேராசிரியரை குறிப்பிட , அவரோ , அவரது குருவின் பெயரை ராஜன் குறிப்பிடாதது குறித்து கூவுகிறார்.

இங்கு தலைமுறை தலைமுறையாக  ரத்த உறவு, சாதி முறைகள், லௌவ்கீக உறவுக் கணக்குகள் அனைத்தையும் தாண்டி தொடர்வது என்ன?  மனிதர்கள் வித விதமானஉறவுத்  தொடர்புகளில் கட்டப் பட்டிருக்கிறார்கள்.ஆனால் இந்த உறவு அனைத்தைக் காட்டிலும் விளங்கிக் கொள்ள இயலா ஆழமும், வீரியமும் கொண்டது.

குமாரப்பிள்ளையின் மனைவி  சமையல்கட்டு வரை வரும் பேராசிரியரைக் கண்டு சீற்றம் கொள்ள. பிள்ளை 'அவனுக்கு இல்லாத இடம்னு ஒண்ணு என் கிட்ட இல்ல' என்கிறார் நிதானமாக.  கதையின் இந்த இடம்  என்னவோ செய்தது. குமாரப் பிள்ளை பேராசிரியர், பேராசிரியர் ராஜன், இவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கண்டு கொள்வது வேறு எல்லை. ஆனால்   அந்த சொல்லுக்குப் பிறகு அந்த அம்மா பேராசிரியரை தனது பிள்ளையாகவே வரித்துக் கொள்வது. என்ன சொல்ல அந்த கணம் அந்த அம்மாள் கதையில் இலங்கும் அனைத்து காதாமாந்தர்களையும் விஞ்சி விடுகிறாள்.

பேராசிரியர் குமாரப் பிள்ளையை நினைத்துக் கொள்ளாமல் ஒரு நாளும் கழிந்ததில்லை. பிள்ளையின் நினைவு வருகையில் எல்லாம் ராஜனின் நினைவும் எழாமல் இருக்குமா என்ன?

கதைக்குள் ராஜன் குறித்த முதல் சித்திரமே , ராஜனும் பேராசிரியரும் நீண்ட நாள் கழித்து தெருவில் சந்தித்துக் கொள்ளும் சித்திரம்தான். முழு குடிகாரனாக, உடல் அழிந்து, தெரு நாய் போல குந்தி அமர்ந்து  தலையில் கை வைத்திருக்கும் ராஜனின் கோலம். பேராசிரியர் தனது குருவை முதன் முதலில் சந்திக்கும் தருணம் பற்றி சொல்கையில் ''ஞானவானுக்கு ஒரு கெம்பீரம் உண்டு. எந்த ராஜாவாலும் அடஞ்சுக்கிட முடியாத ஒண்ணு''. தனது குருவின் வரிசையில் வைத்துப் பார்க்கும் ராஜனின் இந்த கோலத்தை பேராசிரியர் எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்.

ராஜன் குறித்த சித்தரிப்பு ராஜனின் உள் உலகை துல்லியமாக முன் வைக்கிறது. ராஜன் தீமையோ, கள்ளமோ இல்லாத மனிதர் , அதனால் இயல்பாகவே எளிமையானவர். அதைக் கொண்டு பார்த்த முதல் பார்வஎலேயே  கட்டிப் பிடித்துக் கொள்ளத் தோன்றும். சிவாஜி படம் கண்டு கூட கதறி அழும் இளகியவர்.

அனைத்துக்கும் மேலாக ராஜனது 'ஆற்றல்' அவர் என்ன செய்தது கொண்டிருக்கிறாரோ  அதில் சிதறலே இல்லாமல் குவியக் கூடியது. உடல் வளர்த்தால் அதில், கலையில் தோய்ந்தால் அதில், காதலித்தால் அதில், குடியில் விழுந்தால் அதில். கிட்டத்தட்ட எகாக்கிரகம்.

ராஜனின் கண்களில் இலங்கும் கனிவில் விழுகிறாள்  ஒரு நாயர் இளம் பெண். கன்னிமைக்கே உரிய கள்ளமற்ற கணம் ஒன்றில் அவள் ராஜனால் வசீகரிக்கப் படுகிறாள். சாதியோ வேறு எழவோ அவர்கள் குறுக்கே வர, அவள் ராஜனை இனி அவளுடன் பேசவே கூடாது என்று விடுகிறாள். பண்பட்ட மனிதன் எய்தும் அத்தனை துயறையும் ராஜன் அடைகிறார். குடியில் விழுந்து அனைத்திலிருந்தும் வழி தவறுகிறார்.

இங்கே எந்தப் பிரிவுக்காக வருத்தம் கொள்ள? ராஜன் அவரது காதலி பிரிவுக்கா? அல்லது ராஜனின் குரு ராஜனைப் பிரிந்த நிலைக்கா?

இங்கே இரு தகப்ப்பங்களின் உக்கிரமான வாழ்க்கைச் சம்பவம் நினைவில் எழுகிறது. ஒருவர் பேராசிரியரின் தந்தை. ஒரு வேளை உச்சைக்கஞ்சி  மட்டும் குடித்து [அதில் பாதியை மிச்சம் வைத்து பெராசிரியர்க்கு தருகிறார்] பேராசிரியரை கல்வியில் உயர்த்துகிறார். அந்த அப்பனைப் போல் தானே ராஜனின் தந்தையும் ராஜனை வளர்த்திருப்பார்? ராஜனின் அப்பா  கோவிலில் தனது மகனை விட்டு விட சொல்லி  தனது  உதிரத்தை காணிக்கை தரும் சித்திரம் , ஆம் அவரும் மத்துறு தயிர்தான்.

ராஜனின் தந்தை கோவிலில் உதிரம் வடிக்கிறார். ராஜனின் குருவோ தனது ஞானத்தின் கம்பீரம் அனைத்தையும் விட்டு பெண் வீட்டார் வசம் 'என் பிள்ளைய கொன்னுடாத' என்று கெஞ்சுகிறார்.

ராஜன் குறித்த  உரையாடல் இடையே  குமார் தனது சீடன் சஜனை பற்றி பேசுகிறார் ''நல்ல பையன். ஆனா எந்த புக்கையும் பாதிதான் படிப்பான். சொல்லிக்கிட்டே இருக்கணும்''. மற்றொரு பாதி வழி பயணி.

பேராசிரியர் சொலிறார்''எந்த உறவுக்கும் கைம்மாறு செய்து விடலாம். குருவுக்கு என்ன செய்ய முடியும்'' கைம்மாறு செய்ய இயலா உறவு. நீ எது செய்தாலும் சரிதான் என ஒப்புக் கொடுக்க ஒரு உறவு. உறவுகில் இணையற்றது இதுதான். இங்கே பிரிவினை நிகழ்ந்தால் அந்த துயரின் ஆழம்?

கதைக்குள் வருவது போல  மனிதனுக்கு எண்ணி சொல்ல இயலா, தாள இயலா துயர்கள். அனைத்தும் ஒன்றாகி மனிதனில் கவிவது உற்றவர் பிரிவில்.

ராஜன் பேராசிரியர் காலடியை தொழுகையில்  இதோ இந்த இரவில் தனிமையில்,  ராஜனுக்காக அவரது அப்பாவுக்காக பேராசிரியருக்காக , உறவாலும் பிரிவாலும் மனிதர்களை கட்டி ஆளும் அந்த 'அறிய முடியாமைக்காக' ஏங்கி அழுதேன்.

இனி ராஜனை பார்க்கவே போவதில்லை என்றானபிறகு பேராசிரியரின் அகத்தில் நிகழும் மாற்றம் முக்கியமானது. அது வரை ராஜன் அவரது மகன். கரத்த்தரின் கணக்கை அறியாமல் எனது கணக்கை போட்டேனே என்றுதான் கலங்குகிறார். கார் ஏறுகையில் பேராசிரியர் சொல்கிறார்.
‘நான் சங்கு பொட்டி சொன்ன ஜெபத்தையெல்லாம் கர்த்தாவு கேக்கல்ல. ஆனாலும் எனக்க சீவனுள்ள வரை நான் ஜெபிப்பேன் குமாரு…எனக்க பயலுக்கு ஒரு கொறையும் வரப்பிடாது…அவன் கர்த்தாவுக்க பிள்ளையாக்கும். அவனுக்க வலியெல்லாம் கர்த்தாவு எடுக்கணும்..''

ஆம் இனி ராஜன் கர்த்தாவின் பிள்ளை.துயரத்தை வழங்கி மனிதன் ஆத்மாவை சுத்தம் செய்யும் கர்த்தா.  ஒப்படைத்து விட்டு கிளம்புகிறார் பேராசிரியர். இலையை, தளிரை,பூவை, பிஞ்சை மரத்தை, வனத்தை  என அனைத்தையும் எரித்தபின்னும் தணியாமல் எஞ்சி நிற்கும் பிரிவுத்துயரை ஏந்தியபடி

கடலூர் சீனு

<a href="http://aramstories.blogspot.in/">அறம் அனைத்து கடிதங்களும்</a>

ஒற்றைக்கால் தவம் கடலூர் சீனு

இனிய ஜெயம்,

இப்போது யோசித்துப் பார்த்தால், மயில் கழுத்து சிறுகதையும், தாயார் பாதம்  சிறுகதையும்  எதோ ஒரு புள்ளியில் பிரிக்க இயலாதபடி பின்னிப் பிணைந்திருப்பதாகப் படுகிறது.  தாயார் பாதம்  சிறுகதையில்  பிறிதொரு சமயம் ராமனும்,பாலுவும் கழுகுமலை செல்லப்போவதற்கான லீட் வந்துவிடுகிறது. அனைத்துக்கும் மேல்   மயில் கழுத்து   கதையில்  ராமன் எழுத்து மற்றும் சங்கீதத்தை ஒப்பிட்டு சங்கீதத்துக்கு கொடுக்கும் இடம்.இலக்கியத்தில் உள்ளது போல தீமையும் குப்பையும் இல்லாத  அதி தூயது சங்கீதம் என்றே சொல்கிறார்.   அவரது இலக்கும் கூட தீமையே இல்லாத ஒரு புனைவு எழுதுவதாத்தான் இருக்கிறது.

இந்தப் புள்ளியில் நின்று  தயார் பாதம்  சேஷய்யரை நோக்கினால். அவரது சங்கீத சாகரம்  என்ற ஆளுமைக்குள்  புதைந்து கிடக்கும் 'ஆலகாலம்' துணுக்குற வைக்கிறது. ராமன் வள்ளிக்கு நீல வண்ண பட்டு எடுத்து சாற்ற விழைகிறார். அது ஒரு சமர்ப்பணம், ஈடேற்றம் அல்லவா? சேஷையர் சரஸ்வதிக்கு குடம் குடமாக தேனாபிஷேகம் செய்கிறார். ஆனால் அது அவருக்குள் உறைந்த கசப்பை  எதுவுமே செய்ய வில்லை.

ராமன் ஒற்றைக் கால் தவம்  என்ற பதத்தை கேள்விப்பட்டதுமே உத்வேகம் கொண்டு விடுகிறார். பாலுவின் 'சைன்டிபிக்' விளக்கம் எதுவும் அவருக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல. அந்தப் பதம்  ராமனின் பாட்டி குறித்து, சேஷையாரின் லவ்கீகங்களை கவனித்துக் கொள்ளும் சீடர் சொல்லும் ''விடு எல்லோரும் இரண்டு கால்ல நிக்கறா .சிலர் ஒரு காலை தூக்கிடரா அவ்வளவுதான் ஒண்ணும் பண்ணறதுக்கு இல்ல''. எனும் சொல் வரை கொண்டு வந்து விடுகிறது.

ராமன் கேட்பது சரியான கேள்விதான். கல்யாணம்தான் நடந்துகிட்டே இருக்கே. பிறகு ஏன் ஒற்றைக் கால் தவம்?  சேஷையர் அப்பா முன்  அவரது வருங்கால மருமகள் மூட்டை முடுசிச்சுடன் வந்து நிற்கையில் இதற்க்கான விடை கிடைக்கிறது.  எல்லா பெண்களும் தவம் இருக்கிறார்களா என்ன? ராமனின் பாட்டி ஒரு கலைஞ்ஜி பாடகி. அவள் 'என்னவாக இருக்கிறாளோ' அதை மலரவைக்கும் எதிர்காலம் அவளுக்கு தேவை. அந்த ஆவல் கொண்ட பெண் யாரும் அகத்தில் ஒற்றைக் கால் தவத்துடன்தான் இருப்பார்.

அவளது தவத்துக்கு வரமாக கிடைத்தவர்தான் அவளது மாமனார். அவளது நிலையில் நின்று பார்த்தால் அவளது மாமனாரும் சேஷய்யரும் அவளுக்கு எத்தகையதொரு நம்பிக்கை?

ஆனால் புக்ககத்தில் அவளுக்கு நிகழ்ந்தது , ஓவியனின் விழிகளை சிற்பியின் விரல்களை பறித்ததுபோல எத்தகையதொரு அநீதி? அவளுக்கு எங்கே பிழை நிகழ்ந்தது? சக கலைஞ்சன் சேஷையரால் நிகழ்ந்ததே அது.  சேஷய்யர் அவரது குருவால் வளர்க்கப்பட்டவர். ஆனால் அவரது குருவோ தெருவில் இருந்து சாட்சாத் சரஸ்வதியே  மருமகளாக அழைத்து வருகிறார்.  எந்தக் கலைஞ்சனுக்கும் தன்னை மிஞ்சிய கலைஞ்சனை உடனே அடையாளம் தெரிந்து விடும். இங்கே சேஷய்யருக்கு அது அவரது மனைவி உருவில். அங்கு அவர் மனதில் விழுந்த விஷ வித்து , அவர் மனைவி தலையில் மலக்கரைசலை கவிழ்ப்பதில் விருட்சமென விஸ்வரூபம் கொள்கிறது. ஆம் அவரால் சரஸ்வதிக்கு குடம் குடமாக தேனாபிஷேகம் செய்ய முடியும். சட்சாத் சரஸ்வதியே எதிரில் நின்றால் அவளது தலையில் மலக் கரைசலைதான் அவரால் ஊற்ற முடியும்.

இந்தத் தாயாரின் பூமியில் பதிந்த பாதம்  அவளுக்கு சேஷய்யர் தரும் மனநோய் வாழ்வு. பூமி தொடாத பாதம்  அவளது கலைஞ்ஜி  எனும் கனவு.

கமல் மேடையில்  ''இந்தாளு எழுதுன கொற்றவைய படிச்சதும். ஒண்ணு எழுதி இந்த ஆள மிஞ்சனும். இல்லன்னா அடிச்சு கொன்னுடனும்னு தோனுச்சு''என்றார். ஷேஷய்யரும் கலைஞ்சர்தான் .அவர் இரண்டாவதை செய்தார்.

இனிய ஜெயம் ஒரு கலை ஆளுமை  ஒன்றின் சரிவை, வீழ்ச்சியை, சுத்தத்தின் பின் உறையும் சாக்கடையை  இத்தனை உக்கிரமாக முன்வைத்த கதை தமிழில் பிறிதொன்றில்லை.

கடலூர் சீனு

மயில்கழுத்து பற்றி கிரிதரன் ராஜகோபாலன்

மயில்கழுத்து கதையை முன்வைத்து

நண்பர் நட்பாஸும் நானும் சில சிறுகதைகள் பற்றி மடல் மூலம் பகிர்ந்துகொண்டோம். சமீபத்தில் ஜெயமோகன் எழுதிய சிறுகதைகள் பற்றி பேச்சு திரும்பியபோது அவர் பல அப்சர்வேஷன்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார். நண்பர் நட்பாஸின் ஆர்வம் இலக்கியத்தைத் தாண்டி உளவியல், அறிவியல், உலக அரசியல் என எல்லையில்லாமல் நீளும். அவரது சம்மதத்துடன் சிறுகதைகள் பற்றியும் ஜெயமோகன் எழுதிய ’மயில்கழுத்து’ பற்றியும் ஓரிரு எண்ணங்கள்.

*
மயில்கழுத்தில் பாத்திரங்களின் குணாதிசயங்கள், பின் - முன் உட்கதைகள் வரிசையாக வருவதில்லை. ஒரு ப்ளாட்டிங் பேப்பரில் பல இடங்களில் தொடப்படும் மை மெல்ல ஊறி எல்லா இடங்களையும் இணைப்பது போல், கதை/உட்கதை ஆங்காங்கே விவரிக்கப்பட்டு நம்முன் ஒரு நிகழ்வாக விரிகிறது. ஒரே காலத்தில் நடக்கும் கதையானாலும், இக்கதைக்குள்ளும் ஃபிளாஷ் பேக் எல்லாம் இருப்பதால் முன் - பின் நகரும் படம் போல் கதை பல இடைவெளிகளை நிரப்பியபடி முடிவை நோக்கிப் போகிறது. ஒரேடியாக வரிசைக்கிரமமாகக் கதையைச் சொல்லாமல் இப்படிச் சொன்னவிதம் கதை ஓட்டத்தை தீர்மானிக்கிறது. இதுதான் இக்கதையில் எனக்குப் பிடித்த அம்சம்.

சிறுகதை முதல் வரிக்கு முன் ஆரம்பித்துவிடுகிறது எனச் சொல்வார்கள். அந்த மெளனத்துக்கும் முதல் பத்தியின் லயமும் தெளிவாக நம்பும்படி இருந்துவிட்டால் பாதி வெற்றியாம். இசை போல், மெளனத்துக்கும் முதல் ஸ்வரத்துக்கும் இடையே இருக்கும் சம்பந்தம். சிறுகதை இசைக்கப்படாத பியானோ போல். ஒரு அறைக்குள் இருக்கும்வரை மெளனம் மட்டும் இருக்கும். ஒரே ஒரு விசையை அழுத்திவிட்டால் போதும். அறையின் ஒலிவெளி மாறிடும். அதுபோல் நிகழ்வுகளின் வரிசையை மாற்றினாலும் கதை பொருள் தரலாம் - ஆனால் சிறுகதையின் லயம் மாறிவிடும். கதையின் சில வரிகளைப் படிக்கும்போது கதையின் போக்கே மாறிவிட்டது போல் தோன்றும். சிறு சலனம் போல் இருந்தாலும், நாம் கதையைப் புரிந்துகொண்ட விதத்தை மாற்றி போட்டுவிடும். எனக்கு அப்படிப்பட்ட வரிகள் மேல் மிகுந்த ஆசை உண்டு. அவ்வரியை முன்வைத்து மீண்டும் கதையைப் படித்தால் புது இடங்களுக்கு அது இட்டுச் செல்லும். இது ஜெஃப்ரி ஆர்ச்சர், சுஜாதா கதைகளில் வரும் கடைசி திருப்பம் இல்லை. கதையில் எங்கு வேண்டுமானாலும் வரலாம். அவ்வரிகள் தனித்து நின்றால் அர்த்தம் அவ்வளவாக கிடைக்காது. ஆனால் கதையைப் படித்த பின் கதையின் திருப்பம் மற்றும் மையம் அவ்வரியில் குடிகொண்டிருப்பது போல் தோன்றும்.

ஜெயகாந்தனின் ‘அக்கினிப் பிரவேசம்’ கதையில் கற்பழிக்கப்பட்ட பெண்ணை அவள் அம்மா  ‘என்னடி வாயில?’ எனக் கேட்பாள், ‘சூயிங்கம்’ என அப்பெண் பதிலளிப்பாள். கற்பழித்தவன் வாயில் இருக்கும் சூயிங்கம் அது. அதை கடைசி வரை அப்பெண் மென்றுகொண்டிருப்பாள். கதையில் சாதாரணமாக வரும் உரையாடலாக இருந்தாலும், ஒட்டுமொத்தமாக கதையின் ஆதாரத்தையே நம்மை யோசிக்க வைக்கும். அப்படிப்பட்ட வரிகள் இரண்டு முறை படித்தால் மட்டுமே புலப்படும் என நினைக்கிறேன். முதல் முறை கதையை ஒட்டுமொத்தமாக அணுகிய பின், அவற்றின் சிறு பகுதிகளுக்குள் ஆழமாகச் சென்று கதையோடு அவை எப்படி பொருந்தி வருகிறது எனப் பார்ப்பது நல்ல அனுபவம். ஏனென்றால் சிறுகதையின் ஒவ்வொரு வரியிலும் கதை பற்றி ஏதேனும் விஷயம் இருக்கும் எனத் தோன்றுகிறது. அப்படி இருக்கும் கதைகள் வாசகனாக நம்மை ஈர்த்து மீண்டும் மீண்டும் படிக்கத் தூண்டலாம். வண்ணநிலவனின் மிருகம். ஒரு முறை படித்தால் கதை என்ன சொல்ல வருகிறது என குழப்பம் வரலாம். யார் மிருகம் என விசாரணையில் இறங்கும்போது மீண்டும் கதையைப் படிக்கலாம்.

*


மயில்கழுத்தில் பிரதானமாக நான்கு பாத்திரங்கள். ராமன், பாலு, சுப்பு ஐயர், சந்திரா. உண்மை கதாபாத்திரங்களின் கதை என ஜெயமோகன் சொல்லியிருந்தாலும், உண்மை நபர்களின் சாயல் தெரியாமலும் கதையின் மையம் புரியும் என நினைக்கிறேன். சிறுகதை யாருடைய பார்வை கோணத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது? மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் ஒரு மூன்றாம் நபரின் பார்வை. அதிகப்பிரசங்கியாய் எல்லார் மனதிலும் புகுந்து வெளிப்படும் அநானிமஸ். ஆனால் பல முறை படித்த பின், கதையின் மையம் பாலு கதாபாத்திரம் வழியாகவே விரிகிறதாகத் தோன்றுகிறது. அதற்குப் பல காரணங்கள் - எல்லார் மனதையும் ஊடுருவிப் பார்த்து எடை போடுபவராக பாலுவின் பாத்திரப்படைப்பு வெளிப்படுகிறது. சுந்தர ராமசாமியின் குணாதிசயம் என்ற பின்புல ஞானம் இல்லாத வாசகருக்கும் பாலு பாத்திரம் தெளிவாக, அழுத்தமாகப் புரியும் என நினைக்கிறேன். மேலும், பாலுவின் எண்ணங்கள் மூலம் கதாபாத்திரங்கள் உட்சிக்கல் பல காட்சிகளாக நம்முன் விரிகிறது. குறிப்பாக சந்திரா தன்னிடம் அறிமுகமானது பற்றி ஒரே ஒரு வரியில் ராமன் குறிப்பிடும்போது (’கலாஷேத்ராவிலே மாயான்னு ஒரு பெல்ஜியம்பொண்ணு இருந்தா. அவ எங்க வீட்டுக்கு மேலேதான் குடியிருந்தா. அப்ப அவகூட போறச்ச இவளை அறிமுகம்’) பாலுவின் பார்வை பல கதைகளை சொல்லாமல் வெளிக்காட்டுகிறது.

இக்கதையில் பாத்திர அறிமுகங்கள் பற்றி சில வார்த்தைகள். ‘நீலமா?நீலம்னா சொல்றேள்?’ என ஆரம்பிக்கும்போது எதைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள் என நமக்குப் புரிவதில்லை. சில பத்திகளுக்குப் பின்னே அது வெளிப்படுகிறது - அதுவரை இக்கேள்விக்கான பதில், அதற்கான கேள்வி என உரையாடல் மூலம் இரு கதாபாத்திரங்களும் தெளிவாக நிலைபெற்றுவிடுகிறார்கள். அதே போல், முதல் பத்தியிலிருந்தே பாலு மற்றவரை எப்போதும் எடை போட்டுக்கொண்டே இருப்பவராக வெளிப்படுகிறார். யாரைப் பார்க்கிறோமோ அவரைப் பற்றிய அபிப்பிராயத்தை சீல் வைத்து மூடி ஜட்ஜ்மெண்ட் கொடுப்பவராக - தீர்க்கமான முடிவெடுப்பவராக அவர் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளார் (’காபி ஸ்டிராங்கா இல்லேன்னு மூஞ்சிய தூக்கி வச்சுக்குவேள்… மத்தபடி மனுஷனோட இருட்டைப்பத்தியும் தீமையப்பத்தியும் உங்களுக்கு பெரிசா ஒண்ணும் தெரியாது…’ , ‘கும்பகோணத்திலயும் பாபனாசத்திலேயும் உங்க கண்ணு முன்னாடி நடந்தாத்தான் உங்களுக்கு பிரச்சினை. இல்லாட்டி ஒண்ணுமில்லை இல்ல?’ என்றார் பாலசுப்ரமணியன். ‘அப்டி இல்லே..’ என்று தஞ்சாவூர்த்தனமாக ராமன் இழுக்க ‘அதான்’ என்று பாலசுப்ரமணியன் அழுத்தினார். ராமன் மீண்டும் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு கைக்குட்டையை கைக்குள் வைத்து பிசைந்துகொண்டார்.’)

தொண்டைக்குள் சிக்கிய முள் போல் ராமன் எல்லாவற்றிலும் முனுக்கென தனக்குள் முடங்கும் மனதைக் கொண்டவர். தன்னைப் பற்றியோ, அடுத்தவர்கள் பற்றியோ தெளிவான முடிவுக்கு வராதவர். அல்லது அவற்றை முன் வைக்கத் தெரியாதவர். சந்தேகக் கண் கிடையாது. ஆனால் பாலு தன் குணாதிசயத்தை மூர்க்கமாக தீர்ப்பு சொல்லும்விதமாக முன்வைக்கும்போதெல்லாம் தனக்குள் சிந்தனை வயப்படுகிறார் (’நான் எழுதறேன்…தீமையே இல்லாம நல்லதை வச்சு நான் கிளாசிக்கு எழுதறேன்’ என்றார். பெரிய எடையை தூக்கி வைத்தவர் போல திணறி உள்ளங்கைக்குள் இருந்த கைக்குட்டையை விரித்து முகத்தை துடைத்துக்கொண்டார். முகத்தை அதில் ஒளித்துக்கொள்ள ஆசைப்படுபவர் போலிருந்தார்.)

கதையின் ஆரம்பத்தில் இருவரின் குணங்களும் தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்ட பின் முடிவு வரை மாற்றமில்லை. உணர்வுகளை வெளிப்படையாக முன்வைக்கும் ராமனின் குணம் மாறுவதில்லை. ஆனால், உணர்வுகளுக்கு அறிவார்ந்த மேல்பூச்சு கலந்து வாதாடும் பாலுவுக்கு தடுமாற்றம் ஏற்படுகிறது. சந்திரா வந்த பின் இது மேலும் தீவிரம் கொள்கிறது.

சந்திரா - திரைப்பட நாயகி போல் சாமிநாதன் பாடலுடன் அறிமுகமாகிறாள். ஒருவிதத்தில் இப்பாடல் கதையின் அடிநாதமாக விளங்குகிறது. ’கழுகுமலை முருகன்’.

– உண்ணும்
வாழ்க்கைக் குறக்குல வள்ளியே – உயிர்
வாங்கப் பிறந்திட்ட கள்ளியே

...மயக்
கம்செய்யுதே காமப் பித்தமே

இவ்வரிகள் முடியும்போது சந்திரா அறைக்குள் நுழைகிறாள்.  ‘தேடக் கிடையாத சொன்னமே’ எனும் வரியே காட்சியாக நடந்தது என அனானிமஸ் விவரிக்கிறார். சந்திரா வந்தவுடன் பாலு தன்னியல்பாக அவளை தன் மனத் தராசில் நிறுத்திப் பார்க்கிறார். அவள் கம்பீர செளந்தர்யத்தில் கலக்கம் அடைகிறார். இதை உணரும் சுப்பு ஐயர் ‘நானும் கவனிச்சிருக்கேன், சந்திராவ முதல்ல பாத்தப்ப பேஸ்தடிக்காத ஒருத்தனைக்கூடப் பாத்ததில்லை’ எனச் சொல்வதன மூலம் சந்திராவின் அழகின் வரலாறு நிலை நாட்டப்படுகிறது.

இக்காட்சியின் போது முக்கியமாக ஒன்று நடக்கிறது. அது வரை பாரபட்சமில்லாமல் எல்லாரையும் எடை போட்டு ‘இவன் இப்படித்தான்’ என ஸ்டாம்பு குத்தும் பாலு முதல் முறையாக தனக்குள் ஒரு உரையாடலை நடத்துகிறார். (’ஒருகணம் அவளுடைய முகமும் மறுகணம் தன்னுடைய தோற்றமும் அவர் மனதில் மாறி மாறி எழுந்தன. இன்னும் நல்ல சட்டை போட்டிருக்கலாமோ. தலையைச் சீவிக்கொண்டிருக்கலாமோ?’) இந்த இடத்தில் ஆசிரியர் பாலுவாக பேசி வெளிப்பட்டு விடுகிறார். இதே போன்ற  இடம் ஜெயகாந்தனின் ‘அக்கினிப் பிரவேசம்’ கதையில் நடக்கிறது (ஹ்ம்! இன்னிக்கின்னு போய் இந்த தரித்திரம் பிடிச்ச தாவணியைப் போட்டுண்டு வந்திருக்கேனே’ என்று மனதிற்குள் சலித்துக் கொண்டே, தாவணியின் தலைப்பைப் பிழிந்து கொண்டிருக்கையில்-) என கற்பழிக்கப்படுவதற்கு முன் அப்பெண் தனக்குள் பேசுவாள்.

மேலுள்ள ஒப்பீடு கதைக்கு முக்கியம். கதையின் ஆரம்பத்தில் நீலம்னா சொல்றேள் எனக் கேட்கிறார் பாலு. அதற்கு விளக்கம் பல பத்திகளுக்குப் பின் வருகிறது (’‘பொதுவா நீலம், ஊதால்லாம் மன இறுக்கம் உள்ளவங்களுக்கு புடிச்ச நெறம். மனுஷனோட தீமைய கவனிக்கிறவங்களுக்குண்டான நெறம்.’). இங்கே கதையில் நீலம் என்பது தீமைய கவனிக்கும் மக்களுக்குப் பிடித்த நிறம்.  மனிதன் தீமைக்காக மட்டுமே வாழ்பவன் என்பது பாலுவின் வாதம் (மனுஷனோட தீமைக்கு அளவே கெடையாது. அது மனுஷனை விட பலமடங்கு பெரிசு. வாழ்க்கைக்காக மனுஷன் தீமையப் பண்றதில்லை, தீமைக்காகத்தான் மனுஷன் வாழறான். ).  ஆனால் இத்தீமை வெளியே மற்றவனிடமிருந்து வரத்தேவையில்லை என்பது ராமனின் வாதம். நமக்குள்ளேயே தீமை சில குணாதிசயங்களாக மறைந்திருக்குன்னு ராமன் சொல்கிறார்( இருக்காங்க. ஆனா அவங்களும் வாழ்க்கையிலே மாட்டிண்டிருக்கிற சாதாரண மனுஷங்கதான்… பொறாமைப்படுறாங்க, பொருமறாங்க. முடிஞ்சவரைக்கும் மத்தவா கையிலே இருக்கிறத பிடுங்கிண்டுட முயற்சி பண்றாங்க… அதெல்லாம் பண்ணல்லேன்னா அப்றம் எப்டி மனுஷங்க?’).

தீமை வெளியே இருந்து வருவது என்பது பாலுவின் வாதம். மனிதனின் குணாதிசயத்தின் திருகலே தீமை என்பது ராமனின் வாதம். ஆனா, இன்னும் நல்ல சட்டை போட்டிருக்கலாம், தரித்திரம் பிடித்த தாவணியை போட்டிருக்ககூடாது என நினைக்கும்போதே தீமை மனதில் எழுந்துவிட்டதாக அர்த்தம் வருகிறது. தன் எல்லா உணர்வுகளுக்கும் தன்னால் விளக்கம் கொடுக்க முடியுமென இறுமாப்போடு இருக்கும் பாலுவுக்கு தனக்குள் நடக்கும் உரையாடல் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இப்படிப்பட்ட உரையாடலே திருகு மூளையின் தீமை என ராமன் சொல்லாமல் சொல்லிவிட்டார். நமக்குள் இருக்கும் so called தீமை வெளிப்பட வெளியாள் தேவையில்லை நம் மனம் மட்டும் போதும் என்பதை கதை சொல்ல வருவதாகத் தோன்றுகிறது.

சந்திரா வந்தவுடன் அந்த அறையின் பேலன்ஸ் ஆட்டம் போடுகிறது. சொல்ல முடியாத மெளனம் அங்கிருப்போரைச் சூழ்ந்து கொள்ள சுப்பு ஐயர் மட்டும் தன் வழக்கம் போல் பேசியபடி இருக்கிறார். அதுவரை ஐயருடன் சந்தோஷமாகப் பேசிய ராமன் சந்திரா வருகைக்குப் பின் தலை குனிந்து ஏதோ சிந்தனையில் இருக்கிறார். பாலு தன் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமலும், அறைக்குள் இருக்கும் மற்றவர்களுடன் சந்திராவுக்கு இருந்த உறவை எடை போட்டபடி இருக்கிறார்.

-

உரையாடல் சந்திரா- ஐயரின் தனிப்பட்ட அம்புகளாக அமைய அதுவரை நெளிந்து வந்த ராமன் கீழுள்ள ஒரு அறைக்கு தப்புகிறார். பாலுவும் அவரைப் பின் தொடர்கிறார். இருக்கமான அறையிலிருந்து விடுபட்டதும் பாலுவுக்கு தன்னியல்பு திரும்புகிறது. ராமன் பேசாமல் பெருமூச்சோடு நிற்பது தெரிந்தும், அவராக பேசட்டும் பேசாமல் அவரால் இருபது நிமிடம் கூட இருக்கமுடியாதே என நினைக்கிறார்.  உரையாடல் தொடரும்போது திரும்பவும் பாலு தன்னியல்பாக ராமனின் இசை பிரயோகத்தைப் பற்றி அவருக்கே விளக்குகிறார் (சிலபேர் இயற்கைய வர்ணிப்பா. சிலபேரு சமையலை வர்ணிப்பா. நீங்க இசைய சொல்றேள்…’ என்றார் பாலசுப்ரமணியன். ‘அப்டீங்கறீங்களோ?’ என்றார் ராமன்). வழக்கம்போல் ராமன் அதைப் புரிந்துகொள்ள முயல்பவர் போல் கேட்டுக்கொள்கிறார். சந்திராவின் இருப்பிலிருந்து விலகியதும் இருவரும் சகஜ நிலைக்குத் திரும்புவது போல் உள்ளது.

’நீலப்பட்டுப்பொடவைய எடுத்து வச்சு ராத்திரி லைட்டு போட்டு பாத்துண்டே இருந்தேன். என்னன்னே தெரியலை, திடீர்னு ரொம்ப பயந்துட்டேன்’ - திரும்பவும் நீலம் எட்டிப்பார்க்கிறது. ஜெயமோகன் பல கதைகளில் அமானுஷத்தன்மையை விளக்க நீலத்தை உபயோகித்துள்ளார். குறிப்பாக கொற்றவை நாவலே நீல நிறத்திலிருந்து பிறந்ததாக கூறியுள்ளார் - கொற்றவையின் முதல் வரி ‘அறியமுடியாதவற்றின் நிறம் நீலம் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தார்கள்’. ஒரு எழுத்தாளனின் கதையில் இப்படி பல self references இருப்பது ஒரு வகையில் கதையின் ஆழத்தைக் கூட்டுகிறது.

அடுத்து வரும் பத்திகளில் ராமன் - சந்திரா உறவு விரிவடைகிறது. பாலு ராமனின் மெளனத்தை அவதானிக்கிறார் - ஆனால் பாலு திடீரென சந்திரா வேணாம், கச்ச்சேரி வேணாம்னு சொல்கிறார். ஏன்? இங்க கதையோட முடிச்சு கிடைக்கிறது - எதனால் சந்திரா மேல் எரிச்சல்? இல்லை அது அவர்மேல இருந்ததில்லை முழுமையான அழகை சந்திக்க முடியாமை, தன்னுள் ஏற்படுத்தும் மாற்றம், தாபம்னு சொல்கிறார் ராமன்.( ‘ராமன் எழுந்து சட்டையை கழற்றியபடி கவனமில்லாமல் கேட்பதுபோல ‘அவளும் உண்டோ?’ என்றார். ’) சந்திராவும் கச்சேரிக்கு வருவது தெரிந்ததும் தன்னால் கச்சேரியில் லயிக்க முடியாது என்ற எரிச்சல் மேலோங்குகிறது. அதனாலே கச்சேரி வேண்டாம் எனக் கிளம்பப் பார்க்கிறார்.

மணி ஐயருக்கு புரிந்த அழகியல் தனக்கு புரியலைன்னு ராமனுக்கு வருத்தம் என எனக்கு தோன்றியது. அதை பாலு புரிந்து கொண்டாரோ என்ற பதற்றம் - இத்தனைக்கும் ராமன் பெண்மை சாயல் கொண்டவர், பெண் அழகு பற்றி கதை எழுதுபவர் - செக்ஸ் பற்றி நுட்பமா எழுதுபவர் - அவராலேயே அந்த அழகை புரிந்துகொள்ள முடியலை - ஆராதிக்க வேண்டாம் - சொந்தம் கொள்ள ஆசை இல்லை - `புரியலை` அது தரும் வேதனை ராமனுக்கு உண்டாவதாக நான் புரிந்துகொண்டேன். சாமிநாதன் சொல்வதும் அப்படியே தோன்றுகிறது (இல்லண்ணா …தெரிஞ்சா இவர வரச்சொல்லியிருக்க மாட்டேன். ரொம்ப கஷ்டப்படுறார். ஆனால் நல்லா நாலஞ்சு அடிகிடைச்சு முறிஞ்சுபோனாக்கூட நல்லதுதான்). தாபம், காதல் என மற்றவர்கள் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் ராமனுக்கு அது கானல் நீர் எனத் தெரிகிறது - ஐயரின் இசை ஞானம் எல்லாருக்கும் முழுவதாய்ப் புரியாதது போல்.

மோகமுள் கதையில் பாபு, ராஜம் இருவரும் நண்பர்கள். ராஜம் - தெளிவான கருத்துகளுடன் அந்தந்த கணத்தில் வாழ்பவன். பாபு தணியாத இசை ஆர்வம் கொண்டவன். ஆனால் தாபம் அவன் மனதுள் கொந்தளிப்பை உருவாக்குகிறது. உணர்வுகளை வெளிப்படுத்து மட்டுமல்லாமல் இசை  ஒருவனின் உள் இயல்புகளை காட்டும் கண்ணாடி என நம்புபவன். இசைக்கு, தன் அப்பாவின் நம்பிக்கைக்கு துரோகம் செய்வதாக நினைக்கிறான். காதல் தாபத்தில் தவிப்பவன். இசை மூலம் காலத்தை பின்னுக்கு ஓட்டுபவன். அவனுக்கு இசை ஒரு மீடியம். உணர்வுகள் ஊற்றெடுக்கும் மீடியம்.

மயில்கழுத்து(2) கதையில் இந்த இருவரின் மனப்போக்கிலேயே பாலு, ராமன் பாத்திரங்கள் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளதை கவனிக்கலாம். ராமன் எதற்கும் சட்டென உணர்ச்சி வசப்படுபவர். தன் ரத்தத்தில் இசை பெருக்கெடுத்து ஓடுவதாக நம்புபவர். ஜெயமோகனின் `தாயார் பாதம்` கதையிலும் இதே ராமன்  தன் இசை பாரம்பரியத்தைப் பற்றிப் பேசுவார். இசையில் இயங்க முடியாமல் எழுத்தில் கொஞ்சம் கொட்டுபவன் என எண்ணுகிறார். தன் எண்ணங்களைத் தெளிவான கருத்துகளாக முன்வைக்க முடியும் என திடமாக நம்புபவர் பாலு.

புள்ளிகளை இஷ்டம் போல் மனம் இணைக்கும்போது புதுப்புது வடிவங்கள் கிடைப்பது போல் நம் மனம் இசையின் ஏற்ற இறக்கங்களை இணைத்துப் புரிந்து கொள்வதாகத் தோன்றுகிறது. பாலுவின் எண்ண ஓட்டத்தில் அதை பார்க்கலாம் (அது இசைவாணனின் குரலே அல்ல. குழறும் உச்சரிப்பு. வரிகளை ஆங்காங்கே விட்டுவிட்டு பாடும்முறை. ஆலாபனையேகூட கோலத்துக்கு புள்ளி வைப்பதுபோல அங்கு தொட்டு இங்கு ஊன்றி தாவிச்செல்வதுதான். ஆனால் கோலத்தை மனது போட்டுக்கொள்கிறது. நட்சத்திரங்கள் கரடியாக, பாயும் குதிரைகளாக ஆவது போலவா?)

மோகமுள்ளில் ராஜம் ராகங்களுக்கு தனி அழகு கிடையாது, அது பாடுபவரை பொருத்தே அமையும் என விவாதிப்பார். பாபுவுக்கு ராக அமைப்பு தனி செளந்தர்யம். அதை மனதில் ஓட்டினாலே உன்மத்தமாக இருக்கும்.உணர்வுக்குவியலாக அந்த ராக ஓட்டங்களுடன் தன் எண்ணங்களை ஒட்ட வைத்துப் பேசும் சுபாவம் கொண்டவன் பாபு.இவ்விஷயத்தைப் பற்றி நிறைய விவாதிப்பார்கள்.

இதே ஒப்பீடு இக்கதையிலும் உண்டு. நடைமுறைவாதியான பாலுவுக்கு ஆலாபனை கூட புள்ளி வைத்து தெளிவான வடிவங்களாக அமையும் கோலமாகிறது. அதே ராமனுக்கு அது அழகு. கைக்குள் சிக்காத அழகுணர்வு. தோற்ற அழகில்லை. மனதளவில் கற்பனையில் தண்ணீர் ஊற்றி வளர்க்கப்படும் செடியான தாபம் - அதை அடக்க எந்த அழகாலும் முடியாது. அந்த தாபத்தை விளக்கலாம் - பாடல், கவிதை, ஓவியம் என பல பரிமாணங்களில். ஆனால் அந்த தாபத்தை அணைக்க முடியாது. (எனக்கு ஞானமும் மோட்சமும் ஒண்ணும் வேணாம். அழகு போரும். அழகோட வெஷம் என்னை எரிய வச்சாலும் சரி.. எனக்கு இன்னமும் அழகு வேணும். கால்வெரல் நுனி முதல் தலைமயிர் எழை வரை நெறைஞ்சிருக்கிற ஜீவனோட பேரழகு இருக்கே அது வேணும்… அழகுன்னா என்னதுன்னு இப்ப அண்ணா பாடிக்காட்டிட்டார். அழகு அவகிட்டயா இருக்கு? என் தாபத்திலே இருக்கு பாலு. )

கதையின் கடைசிப் பகுதி ராமனின் நீண்ட அரற்றலாக அமைந்திருக்கிறது. அதிலிருந்து எனக்குப் புரிந்தது கீழே:

இப்புலம்பல்கள் சந்திராவின் அழகு மேல் இருந்த மோகமா, உலக அழகுகள் மேலிருந்து தணியாத வேட்கையா? (வாங்கடீ ஒலகத்திலே உள்ள அத்தன பேரும் வாங்கடீ. உங்க வெளையாட்டயும் வெஷத்தையும் முழுக்க எம்மேலே கொட்டுங்கடீன்னு எந்திரிச்சு நின்னு கத்தணும்போல இருக்கு)

இல்லை சுத்த சங்கீத பித்தா? (அதுலே ஒவ்வொரு துளியும் சங்கீதம்னா? சுத்த சங்கீதம். காதாலே கேக்கிற சங்கீதம் இல்லே… இப்ப இந்தா அண்ணா இன்னமும் அதேதான் பாடிண்டிருக்கார்.)

காதால் கேட்கும் சங்கீதம் அல்ல. அது மனித மனதின் லயம். ஓயாத அரற்றல். தோலைத் தாண்டி வெடித்தெழும் தாபம். அதை வெளியேற்ற வழிதெரியாததே புலம்பல்களாக ராமனிடம் வெளிப்படுகிறது. வார்த்தைகளாக விரல் நுனி வழியே வெளியேறும் சங்கீதம் அதில் ஒரு பாவனை மட்டுமே. தாயார் பாதம் கதையிலும் இது வெளிப்படுகிறது.

இசை மூலம், எழுத்தின் மூலம் தன்னால்  முழுமையாக வெளிப்படுத்த இயலாத உணர்வுகளை சுப்பு ஐயர் சுலபமாக பாடல்களாகப் பாடிவிடுகிறார். கண்டிப்பாக தாபம் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் அதை அணைக்கும் வழி சந்திரா உட்பட யாரிடமும் இல்லை. சொல்லப்போனால், அந்த தாபம் அடங்கினால் ராமன் ஒன்றுமே கிடையாது. அந்த தாபமே அவரது படைப்பின் ஊற்று. அதில் சந்திரா போன்ற பெண்கள் நெய் போல் தூண்டுகோல்கள் மட்டுமே. அவர்களை அடைவதால் அந்த தாபம் தணியாது.

குமுறிக் குமுறி இசையாக வெளிப்படும் தாபம் சுப்பு ஐயருடையது. அது நேரடியாக ராமனின் இதயத்தை சுட்டுகிறது. தன்னால் விவரிக்க இயலாத உணர்வுகளை இப்படி அப்பட்டமாக போட்டு உடைக்கிறானே? (‘படுபாவி, அவன் கையிலே இருக்கறது நாகஸ்வரமா வேற எதுவுமா?நாசமா போக..கொல்றானே…மனுஷன மெழுகா ஆக்கிடறானே’).

அதே போல் பெண்மையின் உருவம் ராமனுக்குள் இயல்பான சலனத்தையும், பிரமிப்பையும் கலந்து உண்டாக்குகிறது. மோகமுள் பாபுவுக்கு யமுனா வெங்கலச் விக்கிரகம் என்பது போல் பெண்மைக்கு ஒரு ஆதிசக்தி இருப்பதை ராமன் குறிப்பால் உணர்த்திக்கொண்டேயிருக்கிறார். (இல்லே…திருச்செந்தூர் போகணும்னு தோணறது. ஒண்ணுமில்லே, திருச்செந்தூரிலே ஒரு மயில்கழுத்து பட்டு வாங்கி சாத்தணும்… நூத்தம்பது ரூபாயிலே கெடைக்கும்ல?’ ‘அது பாத்துக்கலாம்…யாருக்கு?’ ‘வள்ளிக்குதான்…நீலம்னா அது காட்டோட நெறம்ல? தெய்வானைக்குன்னா மாம்பழ நெறம்னு சொல்லுவாங்க’)

பெண்மையை சக்தி ரூபமாக, அம்பாள் வடிவமாக பல எழுத்தாளர்கள் உருவகப்படுத்தியுள்ளனர். லா.சா.ரா , தி.ஜா எனப் பலர். சக்தி ரூபத்தில் தலைகவிழ்ந்து ஆராதிப்பதும், பெண் ரூபத்தில் அடைய நினைப்பதும் ஒருங்கே நிகழ்வது தான். இக்கதையிலும் ராமனுக்கு அதுதான் நேர்கிறது. ஏதோ சந்திராவின் தாபத்துக்கு பரிகாரம் தேடுவது போல் மயில்கழுத்து பட்டு வாங்கி வள்ளிக்குச் சாத்தவேண்டும் என்கிறார்.

இசை மற்றும் தாபம் பாலுவையும் உலுக்குகிறது. எப்படி?

பாலு கைவிடப்பட்ட கருவி போல் தாபத்தை பாவிக்கிறார். இசை ஒரு கால இயந்திரம் போல் அவரை அவரது இளமைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது(பாலசுப்ரமணியன் படபடப்புடன் எதிர்பார்த்தபாட்டு அடுத்து வந்தது ’அலர்ஸர பரிதாபம்’ . அம்மா மடியில் அமர்ந்து இளமையில் கேட்ட சுவாதிதிருநாள் பாட்டு).

ஆனால் தன்னுணர்வை மீட்டும் துடுப்பாக இசை பாலுவுக்கு  எடுபடவில்லை. ஒரு நடைமுறையாளன், நவீன சிந்தனையாளன் எப்படி யோசிப்பானோ அப்படி செல்கிறது அவரது சிந்தனை திரி. தாபம் என்பதை ஆண் - பெண் என்ற லெளகீக அடையாளத்திலிருந்து மானுட துயரமாக அவருக்குத் தோன்றுகிறது. என்னை கைவிட்டுவிட்டாயா? ஏன் இவ்வளவு தனிமை என கழிவிரக்கம் தொண்டை அடைக்கும் துக்கமாக மாறுகிறது. (கண்ணாடியில் வழுக்கும் மண்புழு. மிதந்து மேற்கில் மறையும் தனிப்பறவை. தனிமை இத்தனை மகத்தானதா? குரூரமாக கைவிடப்படுதல் இத்தனை தித்திப்பானதா? முற்றாக தோற்கடிக்கப்படுவதில் மாபெரும் வெற்றியொன்றிருக்கிறதா என்ன? சட்டென்று எரிச்சலும் நிம்மதியின்மையும் எழ பாலசுப்ரமணியன் தன் கையை பின்னுக்கிழுத்துக்கொண்டார்)

இசை பற்றி எவ்வளவு எழுதினாலும் சொல்லமுடியாதவற்றிலிருந்து சொல்லமுடியாததை விவரிப்பது போலவே இருக்கும். அள்ளிப் பருகும் கையளவு தண்ணீரில் மிதக்கும் முழு நிலவு போல். களையும், உடையும்,சலசலக்கும் - ஒருபோதும் கைப்பற்ற முடியாது.

இக்கதையில் ஒரே இசையை இரு பெரும் சிந்தனை தூண்களில் ஏற்றி வைத்திருக்கிறார் ஜெமோ. சக்திரூப அன்னை ஆதிவடிவம். ஆனால் சாதாரண மனதுக்கு தாபம். மற்றொரு நோக்கில் கைவிடப்பட்ட மிருகமாக மாறிவிட்டதாக மானிடனை நினைத்து கழிவிரக்கம் தாபமாக மாறுகிறது. இரண்டிலும் தாபமே அடிப்படை உணர்வு. ஆனால் ஒவ்வொரு மனதின் இயல்புக்கு ஏற்றவாறு இசை மூலம் அத்தாபம் புதுப்புது அர்த்தங்களாக உருமாறுகிறது. இசையின் இயல்பே அதுதான்.

மயில்நீலம்- கடலூர் சீனு

இனிய ஜெயம்,

காலை ஒரு சஸ்பென்சாக இருக்க்கடுமே என்று விஜய் தொ காவில் வெண் முரசு நிகழ்ச்சி துவங்க அரை மணி நேரம் இருக்கையில் அம்மாவிடம்'அம்மா உம் புள்ள மூஞ்சி டீவீல வரப் போகுது' என்று சொல்லி விஷயத்தை சொன்னேன். போன் கால்கள் பறந்தன. செய்தி ''எங்க வீட்டுக்கு வந்த ஜெயமோகன் டீவீல வர்றார்''. நிகழ்ச்சி முடிய தெரு மொத்தமும் என் வீட்டில். 'அன்று' வீட்டுக்கு ஜெயமோகன் வந்தது முதல் விடை பெற்றது வரை ,அம்மாவும் பெரிமாவும் மோனோ ஆக்ட்டில் நிகழ்த்திக் காட்டினர். இறுதி வரை நிகழ்ச்சியில் மூன்று வினாடி தலை காட்டிய என்னைப் பற்றி எதுவுமே சொல்ல வில்லை. சில வருடங்களாக தொடர்பில் இல்லாத மதினி போன் போட்டு வியந்தது மட்டுமே ஒரே ஆறுதல்.

நிகழ்ச்சியை மீண்டும் காண நேர்ந்தது இனிய நிகழ்வு. இழந்த கனவு ஒன்றை மீண்டும் வாழ்ந்து பார்த்தது போல இருந்தது.  நிகழ்ச்சி இறுதியில் அருண்மொழி அக்காவை பார்த்ததும் [அம்மா முதன் முதலாக பார்க்கிறார்கள்] அம்மா ''நல்லா பாந்தமா,அழகா, கலகலப்பா இருக்காங்க. ஜெயமோகனுக்கு ஏத்த ஜோடி'' என்றார்கள். நிகழ்ச்சியில் பாலகுமாரன் அவர்களைக் கண்டது  ஒரு சிறிய பரவசம். ஒரு காலத்தில் நான் பாலகுமாரன் ரசிகன். ஜெயகாந்தன் கதை ஒன்றில் இடறி, பிடரியில் அடி வாங்கியவன் போல் ஆகி, மூச்சு சீர நீங்கள் என்னை ஏமாற்றி விட்டீர்கள் என்று கோபத்துடன் பாலகுமாரனுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினேன். அவர் நிதானமாக , வாசிப்பின் படிநிலை என்ன இலக்கியத்தில் ஜெயகாந்தன் இடம் என்ன என குறிப்பிட்டு வாசிப்பை மேலும் தொடர வாழ்த்தி ஒரு கடிதம் எழுதினார். அன்றுடன் பாலகுமாரன் புதினங்களுடனான என் தொடர்பு முடிவுக்கு வந்தது.

நிச்சயமாக அவரது மகாபாரதப் புனைவான பீஷ்மரை நாயகனாகக் கொண்ட 'பெண்ணாசை' அன்று என்னை ஸ்தம்பிக்க வைத்தது. இன்று நான் முதற் கனலை தொட அன்று அவரும் ஒரு படி நிலை. அதை மறுக்க முடியாது. பாலகுமாரனை அன்று அரங்கில் கண்டது ஒரு வாசகனாக எனக்கு பரவசமாக இருந்தது.

நிகச்சியை விஜய் டிவி எடிட் செய்திருந்த விதம் நேர்த்தி.  இத்தகு அசை படங்கள் ஏதேனும் பார்த்தால் அதில் ஏதேனும் ஒரு ஷாட். என் மனதில் விழுந்து விடும். பின்னர் அந்த ஒரு ஷாட்டை மீட்டினால் போதும் மொத்த படமும் என் அகத்தில் விரிந்து வரும். உதாரணம்  மழைத் துளி தயங்கி நின்று சொட்டும் இரும்புக் கம்பி, இந்த ஒரு ஷாட் மொத்த அங்காடித் தெரு  படத்தையும் என் மனதில் விரித்து விடும்.

இந்த நிகழ்ச்சியிலும் அப்படி ஒரு ஷாட். கழுத்துவரை காட்டப் பட்ட ஒரு பெண் முகம். இடது கையால் முகத்தை தாங்கி, கட்டை விரல் தாவாங்கட்டையை தாங்க, சுண்டுவிரலும்,மோதிர விரலும், சற்றே வளைந்து நாடியை மறைக்க, நடு விரல் மேல் உதட்டுக்கு மேலே அமைய, சுட்டு விரல் மூக்குக்கு மேல் அமைய, ஓர வகிடு எடுத்து, சற்றே சாய்ந்த முகம். மென் நீல ஒளி பரவிய முகம், விழி ஓரம் நீல வைரம் ஒன்றின் ஒளித் தெறிப்பு. இரண்டே வினாடி  வரும் ஷாட். ஸ்தம்பிக்க வைக்கும் ஷாட்.

அவர் எனது நண்பரின் மனைவி. நண்பருக்கு உடனடியாக போன் போட்டேன். காட்சியை சொல்லி ''அண்ணா  சான்சே இல்லன்னா செம்ம அழகு. தேஞ்சு போன வார்த்த, ஆனா வேற வார்த்தையும் இல்ல செம்ம அழகு அவ்வளவுதான் சொல்ல முடியும்'' நான் எப்போதும் இப்படித்தான். இடம் பொருள் ஏவல் இங்கிதம் ஏதும் அற்றவன்.

மாறாக என் நண்பர் பெருந்தன்மையானவர் அவர் ''அப்டியா டே சொல்ற. நீ சொன்னா சரியாத்தாண்டே இருக்கும். அப்புறம் எனக்கும் அப்டி ஒரு சந்தேகம் உண்டு. ஆனா பாத்துக்கோ அவ இப்பவே ஆட்டமா ஆடிக்கிட்டு இருக்கா, இது வேற அவ காதுல விழுந்தா சாமி ஆட்டம் ஆடுவா. அதனால இத அப்புடியே அமிக்கிடுவோம். அதுதான் எனக்கு சேப்டி கேட்டியா?'' என்றார்.

இனிய மனிதர். ஒரு கணத்தில் சட்டென்று அனைத்தும் ஒரு வரிசையில் நின்றது. நீலம். அந்த மென் நீலம். அதுதான் அனைத்தையும் மாற்றி வைக்கிறது. பொதுவாக  நீலம் என் அகத்துக்கு மிக்கப்பிடித்த நிறம். கருமைக்குள் ஒளி பரவும் வண்ணம். ராமர் நீலம். சட்டென மனதில் மயில் கழுத்து  கதை விரிந்தது.

எத்தனை அழகான கதை அது?  சாமிநாதன் பாடும் [அனேகமாக விரகதாபம்] வரி ஒன்றின் குறுக்கே , கச்சிதமாக சந்திரா அறிமுகம் ஆகிறாள்.அவளது  மயில் கழுத்து வண்ணப் பட்டு.அவளது  பொன் மூங்கில் போன்ற உடல்.  அவளது பச்சை நரம்போடும்  கழுத்து  பாலுவை ஈர்க்கிறது.

கழுகு மலை  விழா, தென் மாவட்டத்துக்குரிய  இனிப்பு சேவு  கடைகளுடன்  களை கட்டுகிறது. ராமன் கும்பகோணம்  குறித்து நினைவு கூர்கிறார் 'அங்கெல்லாம் விழான்னா வெத்தில பாக்குதான். பாக்குலையே ஏழெட்டு வகை கிடைக்கும்'. ஒரு ருசி, ஒரு வாசம் ஊர் மொத்தத்தையும் இழுத்து வந்து விடுகிறது.

பின் அக்ரகாரம். அங்கு சிறுவர்கள் வாழை மட்டையால் ஒருவரைஒருவர் அடித்து விளையாடும் சித்திரம். பின் நாயக்கர் வீடு என கதை வாசகரை ராமன்,மற்றும் பாலு உடன் அழைத்துக் கொண்டு, கிராமம், அக்ரகாரம், வீடு என்று நகர்கிறது.

சுப்பு ஐயர், பாலு இவர்களுக்கு இடையேயான முதல் உரையாடலே அந்த இருவரும் எத்தகைய ஆளுமை என்று காட்டி விடுகிறது. குறிப்பாக சுப்பு குடிக்கிறீங்களா என ஜாடையில் கேட்க, பாலு 'நான் அதுக்காக வரல' என பதிலுரைக்கும் இடம்.

சுப்பு 'நாங்க ராமநாதன கொஞ்சம் கிண்டல் பண்ணுவோம், கோபம் வந்தா கொஞ்சம் தாம்பூலம் போட்டுக்கோங்கோ' என்று பாலுவை வாரி விடும் இடம் சுப்புவின் ஆளுமையின் அடுத்த விரிவை காட்டுகிறது. பாலு சுப்புவின் கை விரல்களை நோக்குகிறார்.  'சந்திரா என் கூடத்தான் வந்தா' என்று சுப்பு சொன்னதும் பாலு மீண்டும் சுப்புவின் கைவிரல்களை நோக்கும் இடம், மற்றொரு தளம்.

அங்கிருந்து ராமனின் தவிப்பின் சித்திரம் மெல்ல மெல்ல உருவாகி வந்து உக்கிரம் கொள்கிறது. பாலுவும் சந்திராவால் 'சலனம்'கொண்டவராகத்தான் இருக்கிறார். இந்த சலனம் அலைக்கழிப்பாக பரிமாணம் பெறுவது, கழுத்து சொடுக்கி சந்திரா பாலுவை திரும்பி நோக்கும் போதுதான்.

இரவு நேர அக்ரகார வர்ணனை ரெம்ப்ரன்ட் ஓவியம் போல அழகு. தெருவில் அங்கங்கே விழுந்து கிடக்கும் வாழை மட்டை, சித்தரிப்பின் நம்பகத்தை இன்னும் உயர்த்துகிறது.

சந்திரா வருவது தெரிந்திருந்தால் ராமனை வந்திருக்க சொல்லி இருக்க மாட்டேன் என்கிறார் சாமிநாதன். ஆக இந்த இரவு ராமனுக்கு முக்கிய இரவு. இசை தரும் பித்தும், சந்த்ராவின் இருப்பு தரும் நிலை அழிவும் அவரை தத்தளிக்க வைக்கிறது. சுப்புவின் இசையும், சந்திராவின் புறங்கை ஸ்பரிசமும் பாலுவை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது. ராமன் மூர்ச்சித்து விழுகிறார்.

பின்பு வருகிறது நீலத்தின் விஸ்வரூபம். நஞ்சின் வசீகர நீலம்.  எத்தனை நுட்பங்கள். சந்திராவுக்கு என்ன வேண்டும்? ஒரு சீனப் படம் பார்த்தேன்  தற்காப்புக் காலையில் வெல்ல இயலாத நாயகன் முன் வில்லன் துப்பாக்கியை ஏந்துகிறான். நாயகன் சொல்கிறான். துப்பாகியால் கொல்ல மட்டுமே முடியும் வெல்ல முடியாது. ஆம் அதுதான் இங்கும். சந்திராவால் கலையை தீண்டவே முடியாது. எனவே அவளால் கலைஞ்சனை வெல்ல முடியாது. ஆனால் அவளால் கலைஞ்சனை காமத்தில் வீழ்த்தி 'கொல்ல' முடியும்.

ராமன் சொல்கிறார் 'சுப்பு இதுக்கெல்லாம் அப்பார்ப் பட்டவர். அவர் கடலுக்குள்ள ஒரு தீவுல இருக்கார். அங்க யாராலையும் போக முடியாது.சந்திராவால கூட'

ராமன் சொல்வதாக கதையில் ஒரு வரி வருகிறது. ''பாடணும்னு ஆச. முடியல அதனால எழுதுறேன்'' இங்குதான் ராமனின் அடிப்படை  அலைகழிப்பு துவங்குகிறது. ராமன் தேடுவது என்ன? படைப்பாளிக்கும் படைப்புத் திறனுக்குமான  ஆதார ஆற்றலைத்தானே?  எழுத்து வழியே ராமன் அந்த ஆற்றலின் மூலத்தை தேடுகிறார்.  ராமனின் எழுத்தின் பின் உள்ளது காமம் அல்ல என பாலு கோட்பாடாக விளக்குகிறார். ராமன் 'அப்டியா சொல்றேள்' என்றுவிட்டு அமைதி ஆகி விடுகிறார்.

ஆக, பெண்கள் வழியே, தன் எழுத்தின் வழியே ராமன் தேடுவது எதை. சாமிநாதன் ராமன் குறித்து சொல்கிறார் 'ஒரு மாதிரி நிலை இல்லாம பின்னால திரிவார். ஆனா அத்து மீறவும் மாட்டார்'' இந்த அலைக்கழிப்பின் இறுதியை தான் அன்றைய இரவு  சுப்பு பாடலின் வழியே ராமன் அடைகிறார். அது ஒரு 'கண்டடைதல்'. ராமன் பாடகராக இருந்திருந்தால் இந்த கண்டடைதளுக்கு முன்பே வந்து சேர்ந்திருப்பார்.  சுப்புவின் பாடலின் வழியே  தனது படைப்பு திறனின் முகம் என்ன என்று ராமன் ''அறிந்து'' கொள்கிறார். கிட் டத்தட்ட ஒரு தியானி மெய்ம்மை எய்துவது போல.

மாலை அறைக்குள் இதைத்தான் பாலு கோட்பாடாக அதை ராமனுக்கு சொல்லுகிறார். அப்போது புரியாத ஒன்றை இப்போது ''அறிந்து ''கொள்கிறார் ராமன். ராமனின் கலைக்கும் பாலுவின் கலைக்கும் உள்ள வேறுபாடும் இதுதான். அறிந்துகொள்ளுதலுக்கும் புரிந்துகொள்ளுதலுக்கும் உள்ள வேறுபாடு.

ராமன் ''அறிந்து'' கொண்டதை ஏன் பாலுவால் தீண்ட இயல வில்லை. ராமன் தன்னை ஒப்புக் கொடுக்கிறார். பாலு முன்பே சொல்லி விட்டார் 'நான் அதுக்காக வரல'. கலை எனும் கடலில்தான் சுப்புவும் ,ராமனும் ,பாலுவும் மிதக்கிறார்கள். சுப்பு தீவாக. பாலு துருவக் கடல்  பனிப் பாறையாக, ராமன் உப்புக் கட்டியாக.

நீலம் நஞ்சும் அமுதும் ஒன்றே ஆன நிறம். எனக்குப் பிடித்த நிறம்.  

கடலூர் சீனு

அறம் வரிசையில்

அன்புள்ள ஜெ.,

நேற்று படித்த இந்த செய்தியில் உங்கள் அறம் வரிசை நாயகர் ஒருவரைக் கண்டேன்.. ஊடகத்திற்கே உரிய மிகைப்படுத்தல் இருக்கலாம்.. இருப்பினும் இதுபோன்ற தருணங்களே நம் அறத்தை ஒருபடி மேலே கொண்டு செல்கிறது போலும்...

<a href="http://timesofindia.indiatimes.com/world/pakistan/For-the-first-time-I-couldnt-control-my-tears-says-gravedigger-in-Peshawar/articleshow/45588243.cms">http://timesofindia.indiatimes.com/world/pakistan/For-the-first-time-I-couldnt-control-my-tears-says-gravedigger-in-Peshawar/articleshow/45588243.cms</a>

நன்றி
ரத்தன்

வணக்கம்,

நான் தாழக்குடி பள்ளத்தெருவில் இருந்து வெங்கடேஷ் எழுதுகிறேன். நான் உங்கள் சோற்று கணக்கு எனும் சிறுகதையை படித்து விட்டு உடனே அக்கணமே இக்கடிதம் எழுதுகிறேன்.

கதை மிகவும் அருமையாகவும் ஆழமாகவும் இருந்தது. கரடி கையையும் தாய் கை ஆகியது அழகு.

இது தான் நன் படிக்கும் உங்களுடைய முதல் கதை.

நம்ம ஊர்க்காரர் என்றதும் எனக்கு பெருமிதம்.சந்தோஷம்.

அறம் புத்தகத்தை கண்டிப்பாக இன்னும் இருநாட்களில் படித்து விடுவேன்.
எல்லா மக்களும் அறம் பெறட்டும்.

வாழ்த்துகள்.
நன்றி.

வெங்கடேஷ்

தோரோவும் யானைடாக்டரும்

மென்மையான செடியின் வேர்கள் கடினமான பாறைகளின் இடுக்குகளிலும், கடினமான நிலங்களிலும், ஒளி ஊடுருவமுடியாத இடங்களிலும், மலைகளின் அடிகளிலும் நுழைந்து செல்ல முடியும். யாராலும் தடுக்க முடியாது. அன்பும் செடியின் வேரைப்போல …

 --தோரோ

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு யானை டாக்டர் வழியாகத்தான் நான் உங்களை வந்தடைந்தேன். அப்போது நான் பொறியியல் படிப்பை முடித்துவிட்டு வேலை தேடி அலைந்து கொண்டிருந்தபோது ஏதோ தொடர்பில் குக்கூ இயக்கத்தை சார்ந்த முத்து எனும் நண்பர் மூலம் யானை டாக்டரை ஒரு இரவில் வாசிக்க நேர்ந்தது. நான் வைத்திருந்த எல்லாவித நம்பிக்கைகளையும் உடைத்தெறிந்தது. என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாத அழுகை. வெறும் பொருள் சார்ந்த நம்பிக்கை தகர்ந்து அறம் சார்ந்த நல்லுணர்வை நான் அக்கணம் உணர்ந்தேன். உங்களை நன்றியோடு அடிக்கடி நினைத்துக்கொள்கிறேன்.



சிவகுருநாதன்,

சென்னை.

அன்பின் வழியே நீடிக்கும் இந்த வாழ்க்கை- "யானை டாக்டர்

குழந்தைகள் தங்களுக்கு  கிடைத்த பிரியமான பரிசு பொருளை தங்களுடனே வைத்து கொள்வர் ,தூக்கத்திலும் விட்டு பிரிய மறுத்து  அதனை கட்டி பிடித்து தான் உறங்கி போவர்கள்.கட்டிலின் அடியில் விழுந்து காணமல் போன அந்த பரிசினை மீண்டும் அந்த குழந்தை கண்டுகொள்ளும் போது அடையும் ஆச்சரியமும் மகிழ்வும் தான் இன்று எங்களின் மனநிலையும்.

மீண்டும் ஒரு முறை யானை டாக்டர் கதையினை மக்களிடம் கொண்டு செல்லும் ஒரு முயற்சி இது...

அப்படி என்ன இருக்கிறது இந்த கதையில்?

கதையினை வாசித்த அத்தனை நண்பர்களின் மனதிலும் புழுவும்,யானையும் நிச்சயம் வருடி கொண்டு இருக்கும்.  

டாக்டர்.கே போல தனது வாழ்வின் ஒரு நொடியினையாவது மற்ற உயிர்க்கு அர்பணிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் நிச்சியம் எழும்.  

ஆதியில் இயற்கையின் அத்துணை அம்சங்களுடன்  இணைந்து  வாழ்ந்த மனிதனின் வாழ்வு  எதனுடனும் வேறு படவில்லை.அவனுக்கு எறும்பும் யானையும்,தவளையும் சிங்கமும் அனைத்தும் உயிர்கள் தான்.மனித உயிர்  தான்  என்ற பெரியது என்ற எண்ணம் நிச்சயம் இருந்திருக்க முடியாது  அந்த மனிதனின் கால்கள் இந்த மண்ணின் ஈரத்தையும் கோடி கணக்கான பூச்சிகளையும்,தாவரங்களையும்  நிச்சயம் உணர்ந்து இருந்திருக்கும்.  

      உங்களின் இந்த படைப்பின் மூலம் நீங்கள்  பல மக்களின் மனதுக்கு மிக நெருக்கமானவராக மாறி உள்ளீர்கள்  .உங்களுக்கு  வந்து குவிந்த கடிதங்கள் மற்றும் தொலைபேசி அழைப்புகள் தான் இதற்கு சாட்சி.

கண்டிப்பாக மனித மனத்தின் ஆழங்களை சென்று அடையும் இந்த கதை .

புழுவினை பற்றிய இந்த 10 வரிகள் போதும் ,

’புழுக்களைப்பாத்து பயந்துட்டேள் என்ன?’ என்றார் டாக்டர் கே. ’புழுக்களை பாத்தாலே பெரும்பாலானவங்களுக்கு பயம்… அந்த பயம் எதுக்காகன்னு எப்பவாவது கவனிச்சா அதை தாண்டி போயிடலாம். பயத்தையும் அருவருப்பையும் சந்தேகத்தையும் திரும்பி நின்னு கவனிச்சா போரும், அப்டியே உதுந்துடும். ..

குண்டுக்குண்டாக மென்மையாக புசுபுசுவென்று ஆவேசமாகத் தின்றுகொண்டு நெளிந்துகொண்டிருக்கும் புழுக்களில் தெரியும் உயிரின் ஆவேசத்தை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது மனம் மலைப்புறும். வெண்ணிறமான தழல்துளிகளா அவை? அறியமுடியாத மகத்துவம் ஒன்றால் அணுவிடை வெளி மிச்சமில்லாமல் நிறைக்கப்பட்டது இப்பிரபஞ்சம் என்று அப்போது தோன்றி புல்லரித்துவிடும். உண் என்ற ஒற்றை ஆணை மட்டுமே கொண்ட உயிர். அந்த துளிக்கு உள்ளே இருக்கின்றன சிறகுகள், முட்டைகள். ஒவ்வொரு கணமும் உருவாகும் ஆபத்துக்களை வென்று மேலெழுந்து அழியாமல் வாழும் கற்பனைக்கெட்டாத கூட்டுப்பிரக்ஞை"

பூச்சிகளைப்பற்றியும்  அதனுடனான  மனித மோதல்களைப் பற்றியும் யானை டாக்டர் பேசும் போது  நம்மாழ்வார் அய்யா ஆன்மா தான் உள்ளே புகுந்தது போல் தோன்றும்...
 யானை டாக்டர் கதையினை அனைத்து மக்களுக்கும் கொண்டு சேர்க்க வேண்டியது மிக அவசியம்  என்ற அய்யாவின்  வார்த்தைகள்  வழியாகவும் இந்த பணியினை முன்னெடுக்கிறோம் .

காட்டு யானையின் உலகமும் அது மனிதனின் மிக மோசமான செயல்களினால் பாதிக்கப்படும் விதங்களும் மேலும் கோவில் யானைகளின்  சலிப்பூட்ட கூடிய அனுதின வாழ்கையும் நாம் என்றும் உணர்ந்திருக்க மாட்டோம்.

"யானை டாக்டர்" கிருஷ்ண மூர்த்தி  அவரின் எளிய உருவமும் இந்த கதையாடலின் மூலமாக விவரிக்கப்படும் அவரின் பேச்சும் செயல் பாடுகளும் நம்மை நிச்சயம் ஒரு லட்சிய பாதையினை நோக்கி கூட்டி செல்லும்.அவரினை போன்ற அற்புத ஆன்மாவை  நமக்கு உன்னத கதையின் வழியின் மூலம் அறிமுகபடுத்திய ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு  நன்றி ..

அதிகாரத்தாலும், எதை குறித்தும் அக்கறையற்ற  மனநிலையாலும் நிரம்பி வழியும் நம் மனதினை நிச்சயம் ஒரு சுதந்திர வாழ்வுக்காக ஏங்கும் நம் மன  நிலையை இந்த உண்மை கதை உருவாக்கும் என்பதில் எங்களுக்கு எந்த சந்தேகமும்  இல்லை.  

அன்புடன் ,
ஸ்டாலின் ,
குக்கூ குழந்தைகள் வெளி .

தாயார் பாதமும் அறமும்

 அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்,

       சமீபத்தில் தங்கள் அறம் சிறுகதை தொகுப்பு வாசித்தேன். எல்லா கதைகளும் மனதை நெகிழச்செய்தன.அழுதுகொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் படித்தேன். அதில் பலமுறை வாசித்த கதை தாயார் பாதம். அந்த தொகுப்பிலேயே என்னை  மிகவும் ஈர்த்த கதை அதுதான் என நினைக்கிறேன்.  It was not a straightforward story, but how can it be anything else? ராமனின் கதாபாத்திரம் அவ்வளவு gentle, hesitant, அவன் சுமந்த வடுக்கள் அவ்வளவு ஆழமாக பதிந்தவை, வேறெப்படி இருக்க முடியும்? இக்கதையை பற்றி ஒரு அடிப்படையான சந்தேகம் உள்ளது. அதை முடிந்தவரை சுருக்கமாக  கேட்கிரேன்.

       சீதையின் கதாபாத்திரம் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். குமரி அம்மன் தாணுமாலயானை கல்யாணம் செய்ய பாதத்தை தூக்கினாள் என்றால் சீதை ராமனுடனே சேர்ந்து இருக்க பாதத்தை தூக்கினாள் . ராவணனை எதிர்த்து பாதம் தூக்கினாள். ராமன் இல்லாமல் இரு குழந்தைகளை ஒற்றை காலில் நின்று வளர்த்தாள். அப்போதும் சந்தேகம் வந்த போது தான் காலை கீழே வைத்தாள், அப்படியே பூமியினுள்ளே சென்றாள். இதில் அபாரமானது அவள் காலை தூக்கியது அல்ல, அவள் எல்லாச்செயல்களும் எப்போதுமே அன்பால் மட்டுமே தூண்டப்பட்டவையாக இருந்தன.

       கொஞ்ச நாள் முன்பு ஒழிமுறி திரைப்படம் பார்தேன். அதில் வரும் மீனாக்ஷி அம்மாள் இதே வார்த்தையை சொல்கிறாள் - அவள் விவாகரத்து கோருவது, காழ்ப்பினால், வன்மையால் அல்ல. அன்பினால் மட்டுமே. அவளுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளுக்கு பழிக்கு பழி வாங்கவில்லை.  இது எப்படி முடியும் என்று தர்க்கரீதியாக எளிதில் புரியக்கூடிய ஒன்றாக எனக்கு தெரியவில்லை. அன்பின் வழி மட்டுமே புரிகிறது.சத்தியமாக இது கோழைத்தனமில்லை, in fact quite the opposite. இந்த குணத்திற்கு ஒரு பெயர் கூட புலப்படவில்லை எனக்கு. அப்படி ஒரு ineffable quality. இது அபாரமான ஒன்று. சந்தேகமே இல்லை.

       தாயார் பாதம் சரஸ்வதி பாட்டியும் (நான் அப்படி கூப்பிட்டு பழகிவிட்டேன் :)) இதே ரகம் தானே? சீதையின் புருஷன் முதலில் அரசன், that was his baggage. மீனாக்ஷி அம்மாளின் புருஷனுக்கு அவன் அம்மாவிடம் இருந்த பயம், அப்பாவின் கஷ்டம் பார்த்தது அவரது baggage. அவர்கள் மனைவிகளுக்கு இழைத்த அநீதிகளுக்கு மூல காரணம் இருந்தது (அவை excuses அல்ல என்பது என் கருத்து). ஆனால் சரஸ்வதி பாட்டியின் புருஷன் seems to have been simply indifferent. அவரை கூப்பிட்டு, "தாத்தா, பாட்டிக்கு தான் ஒரு பாட்டு பாடி நீங்க கேக்கணும்னு ஆசை" என்று சொல்லியிருந்தால் பேந்த பேந்த முழித்திருப்பார். அவர் பாட்டியின் அகத்தை  conceptualize பண்ணக்கூடியவரே அல்லர் என்று தோன்றுகிரது. சரியான 'அந்த காலத்து மனுஷர்'. அவள் மேல் மலம் கொட்ட வேண்டியதே இல்லை, அவ்வளவு வருடங்களாக வேரென்ன செய்தார்? அவளை தன மனைவியாக என்ன,  ஒரு மனுஷியாக கூட பொருட்படுத்தியதாக தெரியவில்லை. என்ன கொடுமை அது.

       அந்த காலத்தில், அந்த இடத்தில், விவாகரத்து என்பது நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியாத ஒன்று. அனால், மீனாக்ஷி அம்மாள் காலத்தில் (100 வருடங்கள் கழித்து?) அவள் தன் அகம் கருதி, தாணுபிள்ளையினிடம் கொண்ட தன் உறவின் நேர்மையை (integrity) கருதி  அவள் விவாகரத்து கேட்கிறாள். இந்த காலத்தில், என் தலைமுறையில், சில உறவுகள் தொடராமல் இருக்க இதுவே ஒரு முக்கிய காரணம். "என் சுயத்தை வளரவிடாதவனிடம் (வளிடம்) நான் இருந்தால் நான் எப்படி முழுமை அடைவேன்?" என்ற எண்ணம். மீனாக்ஷி அம்மாளின் முடிவை என் மனம் whistle அடித்து ஆமோதித்து, அவளில் துளிக்கூட காழ்ப்பிள்ளதது அவளை வாரி அணைக்க வேண்டும் போல இருந்தது. What a woman. ஆனால் ஒரு வேளை அவள் விவாகரத்து கோரவில்லை என்றால் காழ்ப்பில்லாமல் இருந்திருப்பாளா? அன்பெனும் வடிவாக இருந்திருப்பாளா? தெரியவில்லை.

       பாட்டி மிகுந்த மன வேதனையில் இறந்தாள். ஒரு OCD patient மாதிரி உணவைக்கூட மறந்து, கழுவு, கழுவு என்று அவள் சுயத்தின் மேல் படிந்த அழுக்கை கழுவுகிராளே! (Lady Macbeth comes to mind, ஆனால் அவளோ செய்த தவறை கழுவ முயற்சித்தாள். பாட்டி செய்யாத தவறுக்காக இழைக்கப்பட்ட மானபங்கத்தை விலக்க முயற்சிக்கிறாள்). பாட்டிக்கு முடிந்திருந்தால் விவாகரத்து வாங்கியிருப்பளா? தெரியவில்லை.

       என் கேள்வி என்னவென்றால், பாட்டியின் இந்த பொறுமை, இந்த தவம், இந்த ஒற்றை கால் தூக்கி நிற்கும் ineffable stance, இது அறம் ஆகுமா? அறம் என்பது என்றென்றும் நிலைத்து நிற்க்கும் ஒரு விழுமியம் என்று நான் புரிந்து கொள்கிரேன். சீதையோ மீனாக்ஷி அம்மளோ அன்பு, பொறுமை, வலிமை  நிறைந்தவர்கள். அந்த அன்பு நிறைந்த பொறுமையும் வலிமையையும்  பாட்டியிடமும் இருந்தது (அவள் சிறு வயதில் என்ன ஒரு equanimityயோடு பிறந்த ஊரை விட்டு வருகிராள்!). ஆனால் அந்த அன்பை கடைசி வரை அவள் தக்க வைத்து கொள்கிறாளா? அவள் புத்தி பேதலித்து சுயம் இழந்து அல்லவா சாகிறாள்? சீதை மற்றும் மீனாக்ஷி அம்மள் அகத்தை  பாதுகாத்து அன்பை காக்கிறார்கள். பாட்டியின் stance அவள் காலத்துக்கு வேண்டுமென்றால் சரியாக வந்திருக்கலாம், அது அறம் ஆகுமா? இதை பெண்ணியம் சார்ந்து நான் கேட்கவில்லை. ஒரு மனிதனின் சுயத்தை இன்னொரு மனிதன் மதிக்காத போது அதற்க்கு இது போன்ற பொறுமை, as a principle, பதில் ஆகுமா என்பதாக என் கேள்வியை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

       எனக்கு கதையில் அறம் என்று பட்டது  தாத்தாவின் இசையை ராமன் தன்னுணர்வற்ற நிராகரிப்பு செய்தது. என்ன ஒரு பண்பான மனிதன். எவ்வளவு sensitive. பாட்டி எதுவுமே சொல்லாமலேயே, அவள்  உள்ளுணர்வை, அகத்தை  புரிந்து கொண்டவன் அவன் தானே? வார்தைகளால் அல்ல, வார்த்தை மீறிய சங்கீதத்தில் அவன் தாத்தாவுக்கு  பதில் சொல்கிறான் - 'நீ வேண்டாம்! என் பாட்டியை உதாசீன படுத்திய உன் சங்கீதம் வேண்டாம்! என் விரலில் கூட ஞானம் இருக்கு, ஆனால் என் குரல் உன்னை நிராகரிக்கிறது.' ஒரு மனுஷியின்  இழிவுக்கு ராமனின் உடலில்  ஒவ்வுறு அணுவும்  கண்டனம் தெரிவிக்கின்றது போல் தோன்றுகிரது. அதுவே அறமாக எனக்கு பட்டது. ஆனால் அதில் ஒரு வித குரூரம் கூட இருக்கு, அது மட்டுமே என்னை சற்று சிந்திக்க வைக்கிறது.

       நேரம் கிடைக்கும்போது  தெளிவாக்குமாறு  கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

நன்றி,
சுசித்ரா


அன்புள்ள சுசித்ரா

அறம் தொகுதியில் உள்ள கதைகளின் மையம் அறம் என்றால் இது என சுட்டிக்காட்டுவது அல்ல. அறம் சார்ந்த ஓர் அக எழுச்சியில் இருந்து அக்கதைகள் அனைத்தும் தொடங்குகின்றன, அவ்வளவுதான்.

பலசமயம் அறத்தின் முகங்களை சுட்டிக்காட்டுகின்றன. சிலசமயம் அறம் திகைத்து நிற்கும் இடங்களை. அறம் என்றால் என்ன என்றல்ல அறம் எப்படி வாழ்வில் செயல்படுகிறது என்றே அக்கதைகள் வினவிக்கொள்கின்றன.

அக்கதைகளை நானும் ஒரு வாசகனாகவே இப்போது வாசிக்கமுடியும். என் எல்லா படைப்புகளையும்போலவே அவையும் தெளிவாக யோசித்து வகுத்து எழுதப்பட்ட கதைகள் அல்ல. எழுதுவதன் மூலம் சென்றடைந்த சில தருணங்கள், அவ்வளவுதான்

தாயார்பாதம் கதையை நான் இப்படிப் புரிந்துகொள்கிறேன். நீண்ட நெடுங்காலமாக நம் மரபில் வன்முறையற்ற ஓர் எதிர்ப்புமுறை உள்ளது. எதிர்க்கப்படுவதன் முன் உறுதியாக தன் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தி அதற்கான அனைத்து துயர்களையும் மௌனமாக ஏற்றுக்கொள்வது அது.

வல்லமை வாய்ந்த ஒருவனை எந்த ஆற்றலும் இல்லாத ஒருவன் எதிர்க்கும் வழி அது. அரசாங்கத்தை, சமூகத்தை, மதத்தை எளிய தனிமனிதன் எதிர்க்கும் வழி. அவனிடம் உள்ள இறுதி ஆயுதம் அவன் உடல், உயிர்

அது சமண முனிவர்களின் வழிமுறையாக இருந்தது. பிழை செய்தவனின் கண்முன் உண்ணாவிரதமிருந்து உயிர்விட்டார்கள் அவர்கள். அதை தோல்வி என்றோ வீழ்ச்சி என்றோ சொல்லமுடியுமா என்ன? அதில் வன்முறை இல்லை, வன்மம் கூட இல்லை. ஓர் உறுதிதான் உள்ளது.

இது பிழை இதை ஏற்பதை விட நான் இறப்பேன் என்பது ஒரு பெரிய அறிவிப்பு. ஒருவன் தன் இறப்பால் அதன் கீழெ அடிக்கோடிடுவான் என்றால் அது மிகப்பெரிய ஆயுதம்

அதில் இருந்தே காந்தி சத்யாக்ரகம் என்னும் போராடத்தை கண்டுகொண்டார். நவீன உலகுக்கு அதை அளித்தார். வன்முறையற்ற போராட்டம். வன்முறையை வெல்லும் கருவி

பாட்டி செய்தது அதுவே. மீனாட்சி அம்மாளுக்கோ இன்றைய பெண்களுக்கோ இருக்கும் வாய்ப்பு அவளுக்கு இல்லை. அவள் சிறையுண்டவள் , கட்டுண்டவள். ஆகவே அவளுக்கிருந்தது தன்னை முழுமையாக ஒடுக்கிக்கொள்வது. அவள் பாடவேயில்லை. தன்னை வெறுமொரு உடலாக ஆக்கிக் கொண்டாள். அந்த உடல் ஓர் அறிவிப்பாக அந்த வீட்டில் உயிருடன் இருந்துகொண்டே இருந்தது.

அதன் உச்சமே அவள் மனப்பிறழ்வு. அவள் அடையும் முடிவு. அந்தக்கதை அந்தத் தரப்பை மட்டும் வலுவாகச் சொல்லிச் செல்லும்போது அந்த ஆயுதத்தால் தாக்கப்பட்ட அந்த தாத்தாவின் தரப்பை ஊகத்துக்கே விட்டுவிடுகிறது. தன் இல்லத்தில் இப்படி ஒரு மூர்க்கமான எதிர்ப்பை சந்தித்தபடி அவர் வாழ்ந்திருக்கிறார்.  ஒன்றுமே செய்யமுடியாத வைரம் போன்ற அமைதியை.

அவர் எச்சிலை எடுத்துக் கொட்டினார். அவள் எஞ்சிய வாழ்நாளெல்லாம் மௌனத்தை திரும்ப அவர்மேல் கொட்டிக்கொண்டே இருந்தாள்.ஓர் உக்கிரமான சாபவாக்கியம் போல அவள் அவர் முன் தன்னை வைத்துக்கொண்டாள்.

மீனாட்சியம்மாளிடம் இருந்தது கருணை. அவளிடம் சினம் இல்லை. அதே கருணைதான் பாட்டியிடமும். ஆனால் ஆழ்மான ஒரு சினம் இருந்தது அவளுக்குள். அவள் ஒரு பாதத்தையே தூக்க முடியும். ஏனென்றால் அவள் அன்னை.


அவள் இறந்தபின்னரும் தலைமுறை தலைமுறையாக நீடிக்கிறது அவளுடைய எதிர்தாக்குதல். ராமனின் காலம் வரை. அவருக்குப்பின்னரும் கூட. அவர் இறந்தபின்னும் அந்தக் கடனை அடைத்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். மிகப்பெரிய தண்டனை. நின்று கொல்லும் அறத்தின் வடிவம்தான் அவள்


அத்தகைய பல கதைகள் நம் மரபில் சென்றகாலத்தில் உள்ளன. பெரும்பாலான நாட்டுப்புறப் பெண்தெய்வங்கள் அத்தகையவைதான். நம் குடும்பங்களில் எல்லாம் அத்தகைய கதைகள் உண்டு.

பிரபஞ்சன் ஒரு கதை சொன்னார். அவரது குடும்பத்தில் கள்ளுக்கடைகள் நடத்திவந்த ஒரு பாட்டார் தன் நான்காவது இளம் மனைவியை திரண்டி வால் சவுக்கால் அடித்தார். உடம்பெல்லாம் குருதியுடன் கிடந்த அந்த சிறுமி பழிவாங்கினாள். எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுக்க அவள் ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை.

ஜெ


<a href="http://aramstories.blogspot.in/">அறம் அனைத்து விவாதங்களும் </a>

அறம் தீண்டும் கரங்கள்

ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு வணக்கம்.

கடந்த கும்பமேளாவிற்கு கிளம்பும் முன் என்னிடம் இருந்த புத்தகங்கள் அனைத்தையும் மூன்று டிராவல் பேக்குகளில் அடைத்து எனது நெருங்கிய நண்பனுக்கு அவன் வீட்டில் சென்று அளித்துவிட்டு கிளம்பினேன். தனியாக கிளம்பினேன் எந்த முன் பயண திட்டமும் இல்லாமல். இரண்டு மாத திட்டம் திரும்பிவர மூன்று மாதங்களானது. நண்பன் அதிகம் வாசிப்பு பழக்கம் இல்லாதவன். தங்கள் தளத்தைப் பற்றியும் எழுத்துக்களைப் பற்றியும் அதிகம் பேசுவேன். நான் அளித்த புத்தகங்களில்  உங்களின் புத்தகங்கள் நாவல்கள் அனைத்தும் இருந்தது. அவன் வீட்டில் அலமாறியில் அடைத்து ஆங்காங்கே வைத்து இடம் மாற்றிக் கொண்டிருந்தார்களே தவிர ஏதும் எடுத்து படிக்கவில்லை என்று தெரிந்தது. வீட்டை சீரமைப்பு செய்து அதை ஓரிடத்தில் அடுக்கி வைத்து கண்ணில் தெரியுமாறு செய்தபின் அவர்களாகவே எடுத்து வாசிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். அறம் தொகுப்பு படித்து ஓர் நாள் அவன் வந்து புலம்பியது நன்றாகவே நினைவிருக்கிறது. அவனது மனைவிக்கு சோற்றுக்கணக்கு, நூறு நாற்காலிகள் மிகவும் பிடித்திருந்து சொன்னதாக சொன்னான். அவனுக்கு மயில் கழுத்து தவிர அனைத்தையும் பற்றி கூறினான்.

அவனது மகன் 9வது மெட்ரிகுலேசன் படிக்கிறான். அவன் அவ்வப்போது சில புத்தகங்களை விரித்து வைத்து அமர்ந்திருப்பதை அவ்வளவாக இவர்கள் கண்டுகொண்டதில்லை. அவனது பள்ளியில் புத்தக வாசிப்பிற்கு சமீபத்தில் தேர்வு நடத்தியிருக்கிறார்கள். மாணவர்கள் படித்த பிடித்தமான புத்தகத்தைப் பற்றி சொல்ல வேண்டும். ஏதாவது ஒன்றைப் பற்றி. பெரும்பாலோனோர் அவனது வகுப்பில் அனைவரும் ஆங்கில கதைபுத்தகத்திலிருந்து தான் படித்ததை சொன்னதாக கூறினான். இவனது மகன் அறம் தொகுப்பிலிருந்த “சோற்றுக்கணக்கு” கதையை தனக்கு மிகவும் பிடித்திருப்பதாகவும் அது தனக்கு எப்படி இருந்தது என்று விமர்சனமாகவும் எழுதிக் கொண்டிருந்தானாம். அதை என் நண்பன் படம்பிடித்து எனக்கு வாட்ஸப்பில் பகிர்ந்து மகிழ்ந்தான். ( அதை இத்துடன் இணைத்துள்ளேன் உங்கள் பார்வைக்கு )

அவனது மகன் எழுதியதை படிக்கும் போது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அறம் சென்று சேரும் கரங்களை உங்களுக்கு வரும் வாசகர் கடிதங்களின் வழியே பார்த்து வியந்திருக்கிறேன். இங்கே ஒரு இளம் கரங்களில் சென்று அவனது மனதையும் நெகிழச் செய்யும் என்று எதிர்பார்த்ததில்லை. அற்புதமான ஆக்கம் அளித்தமைக்கு நன்றி.

புத்தகங்கள் என்றும் வீணாவதில்லை.

பிரேம்குமார்
மதுரை

ஓலைச்சிலுவை- கேசவமணி

டாக்டர் சாமர்வெல் இங்கிலாந்தில் உள்ள வெஸ்ட்மோர் லேண்டில், கெண்டால் என்ற ஊரில் பிறக்கிறார். ஷேக்ஸ்பியர் மீது காதல் கொண்ட இவர் இராணுவத்தில் பணியாற்றி முதல் உலகப்போரில் பங்கெடுக்கிறார். போரின் பயங்கரம் அவரை அமைதியை நாடச்செய்கிறது. தனது நண்பர்களுடன் மலையேற்றம் செய்யும் போது, நண்பர்கள் அனைவரும் பனிமலை பெயர்ந்து விழுந்துவிட, தான் எடுத்த முடிவால் இவ்வாறு ஆயிற்றே என்று வருந்துகிறார். இந்தியாவில் பல இடங்களில் பயணம் செய்து, நெய்யூர் வந்தவர் அங்கிருந்த மருத்துவமனையின் நிலைமை அறிந்து, லண்டனில் தனக்கிருந்த பிரகாசமான வாய்ப்பை உதறிவிட்டு, அங்கேயே நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடுகிறார். அவர் வாழ்க்கை முற்றிலுமாக மாறிவிடுகிறது. அங்கிருந்த சாதாரண மக்களுக்காக அவர் ஆற்றிய பணியைச் சொல்வதே ஜெயமோகனின் ஓலைச்சிலுவை.

ஒரு மனிதன் இறந்துபோகிறான். அவனை மதம் மாற்றித்தான் அடக்கம் செய்வோம் என்று பாதிரியார் சொல்லும்போது அவர் மீது எரிச்சலும் கோபமும் வருகிறது. மனிதனின் இயலாமையை இப்படிப் பயன்படுத்திக் கொள்வது எவ்வளவு பெரிய கயமைத்தனம் என்று தோன்றுகிறது. செத்தவருக்கு இப்படியெனில், உயிரோடு இருப்பவருக்கு உணவு, படிப்பு, வேலை கிடைக்கும் என்று சொல்வது கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. காலங்காலமாக விதைக்கப்பட்டு வளர்ந்திருக்கும் ஒரு நம்பிக்கையைச் சிதைத்து, வசதிகளைச் செய்துகொடுத்து, மதமாற்றம் என்ற பெயரால் அவர்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்வது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாக இருக்கிறது. 

கடவுள் மீது வைக்கும் நம்பிக்கை எல்லா செயல்களிலும் நமக்கு வெற்றியைப் பெற்றுத் தருவதில்லை. இருந்தும் ஒவ்வொரு செயலிலும் கடவுள் மீது நம்பிக்கை வைக்கிறோம். ஒவ்வொரு நம்பிக்கையும் பொய்த்துவிட அடுத்தடுத்து மழைக் காளான்களாக நம்பிக்கைகள் பிறந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன. அதற்காக இதுவரை இருந்த கடவுளை தூக்கி எறிந்துவிட முடியுமா என்ன? “அப்பனையும் அம்மையையும் காட்டிலும் சாமிகளக் கண்டு வளர்ந்தவளாக்கும். வேண்டாம் சாயிப்பே. சாயிப்பு என் மேலே எரக்கப்பட்டுக் கேட்டதுக்குண்டான கடனை நான் அடுத்த சென்மத்திலே அடைக்குதேன். நானும் என் பிள்ளையளும் கஞ்சியில்லாமல் சாகணுமின்னு அந்த தெய்வங்க நினைச்சா அப்படி நடக்கட்டு” என்று சிறுவனின் அம்மா, இறந்துபோன தன் கணவனை விட்டுச் செல்லுவது நமக்கு நியாயமாகவே படுகிறது.

அந்த வீட்டின் குடும்பச் சூழல், வறுமையின் கொடுமை இவையெல்லாம் மதமாற்றத்திற்குச் சரியான காரணமாக நாம் சமாதானம் அடையாத போது, கதையின் இந்தப் பகுதி வருகிறது: “நான் கொஞ்சம் தூக்க மயக்கத்தில் ஆழந்தபோது கடைக்குட்டி தங்கம்மை எழுந்து என்னவோ சொன்னாள். நான் எழுந்து பார்த்தேன். அவள் தூக்கத்தில்தான் இருந்தாள். ஆனால் சிணுங்கிக் கொண்டு மழுங்கலாக ஏதோ சொன்னபடி கையால் எதையோ செய்வது தெரிந்தது. கண்கள் சிலகணங்களில் தெளிந்தபோது அவள் என்ன செய்கிறாள் என்று கண்டேன். அவள் எதையோ அள்ளி அள்ளித் தின்றுகொண்டிருந்தாள். சப்புக்கொட்டியபடி மென்றாள். கையை நக்கினாள். திடீரென்று விழித்துக்கொண்டவள் போல என்னைப் பார்த்து வாயை மட்டும் அசைத்தாள். ‘அண்ணா’ என்றாள். ‘உறங்குடீ’ என்றேன் அதட்டலாக. புன்னகையுடன் ‘கஞ்சி இருக்கு’ என்றாள்.”

இந்தக் காட்சி நம்மை வெகுவாக உலுக்கிவிடுகிறது. மதம் என்பது பற்றியோ அதன் மாற்றம் என்பது பற்றியோ பேசுவதற்கும் எழுதுவதற்கும் எளிதாகவே இருக்கும். ஆனால் நிதர்சனம், அதுவும் கனவில் வெளிப்படும் நிதர்சனம், மிகவும் கொடியது. அதை இல்லாமையின் பிடியில் சிக்கித் தவிப்பவர்களால் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியும். தூரத்தில் சௌகரியமான இடத்தில் அமர்ந்துகொண்டு, எதையும் சொல்லலாம். ஆனால் நிஜம் பயங்கரமானது. அந்த பயங்கரத்தை, அச்சத்தை நீக்குபவர் யாராக இருப்பினும் அவரிடம் தஞ்சம் புகுவது உயிரின் இயல்புதானே? அதையே கதைசொல்லியின் குடும்பம் செய்கிறது. அவன் ஜேம்ஸ் டேனியல் ஆகிறான். இருந்தும் வளர்ந்து விருட்சமாய் நிற்கும் ஒரு நம்பிக்கையை முற்றிலுமாக வெட்டிச் சாய்ப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. ஆகவே ஒட்டுதலும் பற்றுதலும் ஏற்படுவது சிரமம்தான். அதற்காக சுயநலத்தின் பொருட்டு எல்லாவற்றையும் பயன்படுத்திக் கொண்டுவிட்டு விசுவாசமாக இல்லையென்றால் அது தவறல்லவா? அதற்கு என்னசெய்வது? அதற்குச் செய்வதற்கு ஏதுமில்லை, அந்தத் தருணத்திற்காகக் காத்திருத்திருப்பதைத் தவிர.

கிராமத்தில் காலரா பரவுகிறது. காலராவுக்குக் காரணம் கிளாத்தி மீன்தான் என்பதை கண்டறியும் சாமர்வெல் குடில்களின் முற்றங்களிலும் வீட்டு வாசல்களிலும் நின்று, “அய்யாமாரே அம்மாமாரே வெள்ளேக்காரசாமி கிறிஸ்து பேராலே சொல்லுது, கிளாத்தி சாப்பிடாதீங்கோ.... அய்யாமாரே அம்மாமாரே வெள்ளேக்காரசாமி உங்களேக் கையெடுத்துக் கும்புடுது... கிளாத்தி சாப்பிடாதீங்கோ” என்று மன்றாடுவது நம் உள்ளத்தில் சம்மட்டி கொண்டு அடிக்கிறது. மருத்துவம் ஒரு சேவை என்பதை நம்மில் எத்தனை பேர் உணர்ந்திருக்கிறோம்? மருத்துவத்தை தொழில் எனக்கருதும் இந்த நூற்றாண்டு மனிதர்கள் நாம். சாமர்வெல் காலராவில் இறந்தவர்களின் உடல்களை அப்புறப்படுத்துவதில் அல்லும் பகலும் அயராது பாடுபடுகிறார். மருத்துவத்தைவிட நோய் வராமல் தடுப்பது மருத்துவர்களின் முக்கிய வேலை என்பதை இன்றய மருத்துவர்கள் யாரும் லவேசமும் எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை.

கையில் விளக்குடனும், மணியுடனும் கிராமங்களுக்குச் சென்று சந்துகள், குடுசை வீடுகள் என்று அலைவதும், பிணங்களைத் தேடி புதர்களிலும், ஓடைகளிலும் அலைந்து திரிந்து சாமர்வெல் ஆற்றும் காரியங்கள் வேறு எவரும் செய்ய முடியாதவை. மருத்துவர் என்பதன் முழுத் தகுதியும் அவருக்கே உரித்தானது. அவருடன் சேர்ந்து அலையும் டேனியல் சோர்ந்து போகிறான். காரணம் அவனுக்கு சேவை என்பதன் முழுப்பொருளும் இன்னும் அர்த்தமாகவில்லை என்பதோடு, கிறுஸ்துவோடு அவன் ஒட்டாமல் இருப்பதும் அவனை முழுமையாகச் செயல்படாமல் தடுக்கிறது. இந்நிலையில், தனது குழந்தை இறந்தவிட்டதாகக் கதறி அழும் பெண்ணிடம் குருவாயூரப்பன் படத்தை அவள் கையில் கொடுத்து, “இந்தா இருக்கு உன் குழந்தை. இனி இதாக்கும் உன் குழந்தை..” என்று சாமர்வெல் சொல்லுமிடத்தில் அவன் அடிபட்டவன் போலாகிறான். எல்லா மனிதர்களுக்கும் ஒரு உருகுநிலை இருக்கிறது. அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அவன் அந்த உருகுநிலையின் உச்சத்தை எட்டுகிறான். உறங்கிக்கிடந்த அவன் ஆன்மா விழிக்கிறது.

அங்கிருந்து தள்ளாடியபடி செல்லும் அவன் தன் முன்னால் செல்லும் சாமர்வெல்லைப் பார்க்கிறான். எங்கிருந்து வந்தார் இந்த டாக்டர் தியோடர் ஹேவர்ட் சாமர்வெல்? இந்தியாவில், தமிழ்நாட்டில் ஊர்பேர் தெரியாத கடைக்கோடி கிராமத்தில் அவருக்கு என்ன வேலை? ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல வீடுவீடாகச் சென்று கூவுவதும், பிணங்களை அப்புறப்படுத்துவதும்தான் அவரின் பணியா? மனித வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒன்று நம்மைப் புலப்படாத பாதையில் அழைத்துச் சென்று, ஆற்றவேண்டிய பணியை நமக்கு உணர்த்திச் செல்கிறது. ஆனால் அதை செவிமடுப்பவர்கள் எத்தனை பேர்? பலரும் தங்களின் சௌகரியம் கருதியே காரியங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் போது, தன்னுடைய நலத்தைப் பற்றிக் கிஞ்சித்தும் கவலைப்படாமல் யாரோ ஒரு மூன்று வயது பெண் குழுந்தை கொடுத்த ஓலைச்சிலுவையை கடவுளின் ஆக்கினையாகக் கொண்டு உழைக்கிறாரே இந்த மனிதர்? இவர் ஆற்றும் இந்த சேவை, அர்ப்பணிப்பு உணர்வு இவற்றுக்கு என்ன பொருள்? இது வெறும் உருவம் சம்பந்தப்பட்டதா? உருவமில்லாத ஒன்றல்லவா அது? அது எதுவாகத்தான் இருந்தால் என்ன? அதற்குப் பெயர் என்னவானால்தான் என்ன? அந்நேரத்தில், அவனது அந்தப் பார்வையில், அவனுள்ளே ஓடும் எண்ணங்கள் இதுவன்றி வேறு என்னவாக இருக்கும்?

அப்போது அவனெதிரே உருவம் ஒன்று, வெண்ணிற அங்கியில், ஓலைச்சிலுவையை அவனிடம் கொடுத்து மறைகிறது. இறைவனை நோக்கி நாம் ஒரு அடி வைத்தால் இறைவன் நம்மை நோக்கி இரண்டு அடிகள் வைக்கிறான். நமது மனம் பக்குவப்படும் போது இறைவன் காட்சியளிக்கத் தயக்கம் காட்டுவதில்லை. ஏசுவைப் பலர்கூடிச் சிலுவையில் அறைந்தார்கள், சாமர்வெல் தன்னைத்தானே ஓலைச்சிலுவையில் அறைந்துகொண்டார் என்பதை உணர்ந்த அந்தக் கணத்தில் ஜேம்ஸ் டேனியல் தன்னையும் அதே ஓலைச்சிலுவையில் அறைந்துகொள்ளத் தயாராகிவிட்டான். தூரத்தில் சென்று கொண்டிருக்கும் அவரை எட்டிப்பிடிப்பதில் இனி அவனுக்கு சிரமம் ஏதுமிருக்காது, ஏனெனில் மேய்ப்பர்கள் எல்லோரும் இடைச்சாதி என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டுவிட்டான்.

http://kesavamanitp.blogspot.in/2014/09/blog-post_29.html

நூறுநாற்காலிகளின் யதார்த்தம்

 அன்புள்ள ஜெயமோகன் ,

வணக்கம்,

சென்ற வாரம் தான் நூறு நாற்காலிகள் கதையை உங்கள் தளத்தில் படித்தேன். மனதில் கொப்பளிக்கும் உணர்வுகளை சொல்லவே முடியவில்லை, மிகவும் கனமாக உணர்கிறேன். கடந்த ஒரு வாரமாக கடுமையான பணிச்சூழலுக்கு நடுவேயும் அந்த கதை மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது, அதன்பிறகு எதனையும் வாசிக்க முடியவில்லை.

நான் பிறந்து வளர்ந்த தலித்துகள் அதிகம் வாழும் சூழலில் ஆதிக்க சாதி அடக்குமுறைகளையெல்லாம் நான் பார்த்ததே இல்லை, (கூட்டமாக இருப்பவர்களே ஆதிக்க சாதி இந்த காலத்தில்) இத்தனை கொடுமைகள் மனிதர்களுக்கு நிகழ்ந்திருக்கக் கூடும் என்பதை யோசித்தது கூட இல்லை.

காப்பான் நாற்காலியில் உட்காரும்பொழுது அவர் தாயின் உடல் பதறி நடுங்கியதைப் போல என் கை கால்கள் எல்லாம் நடுங்கின, அந்த தாயின் மனதில் எத்தனை தலைமுறைகளாக இந்த பயம் விதைக்கப்பட்டிருக்கும். ஒரு மனிதன் சக மனிதனுக்கு செய்யக்கூடிய அதிகபட்ச கொடுமையாகவே இதைக் கருதுகிறேன். இந்த சாதிக்கொடுமைகளை நிகழ்த்திய ஒரு சமூகத்தின் வழிவந்தவனாதலால் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் மானசீகமாக மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

நான் மனிதன் என்ற பிரக்ஞையே உருவாகமால் எத்தனை மனிதர்கள் இதுபோல கொடுமைகளை அனுபவித்து மாண்டிருப்பார்கள்? இதற்கு மேலாகவாவது இந்தக் கொடுமைகள் ஒழியுமா என்று பார்த்தால் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. சாதியை ஒழிக்கிறோம் என்று தவறான அரசியல்வாதிகளின் பின்னால் சென்று கொஞ்ச நஞ்சம் சமத்துவமாக இருப்பவர்களையும் இவர்கள் பின்னுக்கே இழுக்க நினைக்கிறார்கள்.

இலக்கியம் ஒருவனுக்கு அளிப்பது எதை என்று நீங்கள் எழுதியிருந்தது நினைவில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது, இலக்கியம் அளிப்பது வாழ்வனுபவத்தை. இந்த சிறுகதை இல்லையென்றால் நான் காப்பானாக வாழ்ந்து அவர் அடைந்த துயரங்களை அறிந்துருக்கவே முடியாது. ஒரு நடுத்தர குடும்பத்து மூத்த மகனின் அனுபவங்களை மட்டுமே நான் அறிந்திருக்கக்கூடும்.

இட ஒதுக்கீடு ஏன் தேவை என்று நான் என் அனுபவத்தை மட்டும் வைத்து யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன், நான் பார்த்த இட ஒதுக்கீடு பெறும் நபர்கள் எல்லோரும் மூன்றாம் தலைமுறையாக இட ஒதுக்கீடு பெற்றவர்கள், எங்கள் குடும்பத்தை விட பணக்காரர்கள், அதனாலேயே இந்த இட ஒதுக்கீட்டு முறையின் மேல் எனக்கு வெறுப்பு அதிகம். ஆனால் இப்பொழுது உள்ள மனநிலையில் அந்த நிலைப்பாடு நொறுங்கி விட்டது.

நெல்லுக்கு இரைக்கும் நீர் புல்லுக்கும் புசிந்துதான் ஆகும், இன்னும் எஞ்சியிருக்கும் நெல்லுக்காக இட ஒதுக்கீடு இருந்து தான் ஆகவேண்டும்.


நன்றி

--இப்படிக்கு
    விக்னேஷ்.M.S



அன்புள்ள விக்னேஷ்

அறம் கதைகளும் சரி ஏழாம் உலகம் போன்ற நாவல்களும் சரி நாம் காணாமல் விட்டுவிடுகின்ற யதார்த்தங்களைச் சொல்லக்கூடியவை. அவற்றை நாம் அறிவோம், அறிந்ததை நமக்குநாமேகூடச் சொல்லிக்கொள்ள மாட்டோம். இலக்கியத்தின் பணி அறியவைப்பது. அதன் வழியாக நம் நீதியுணர்ச்சியை தீட்டுவது

நீதியுணர்ச்சியின் மறுபக்கம் அமர்ந்திருப்பது சுயநலம். ஆகவே நீதியுணர்ச்சி ஒவ்வொரு கணமும் மழுங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆகவே அதை மீளமீள தீட்டியாகவேண்டும். இலக்கியங்கள் செய்வது அதையே

சமீபத்தில் சில அனுபவங்கள் வழியாக நூறுநாற்காலிகளின் உலகம் இன்னும் தீவிரமாக அப்படியே நீடிப்பதைத்தான் உணர்ந்தேன். நாம் வசதியாக அதன் மேல் நம் அறியாமையை போர்த்திக்கொள்கிறோம்

ஜெ

சுந்தர வடிவேலன்,சுசீலா

ஜெ,

“அப்படியே அமர்ந்து கொண்டு சோற்றை உருட்டினேன். அதை வாயில் வைக்கும்போது அதட்டலுக்காக காதும் உதைக்காக முதுகும் துடித்துக் காத்திருந்தன. முதல் கவளத்தை உண்டு விட்டு ஏனென்று தெரியாமல் எழப்போனேன்”
அதட்டியும் உதைத்துமே ஒரு பெரும் சமுகத்தை பல நுற்றாண்டுகள் அடிமைப் படுத்தி வைத்திருந்திருக்கிறோம் . குற்றவாளிக் கூண்டில் எல்லாருக்கும் இடம் உண்டு. குற்ற உணர்வும் சரிதான் சில நேரம்.

“ஒரு மகத்தான வனமிருகத்தால் மிச்சமின்றி உண்ணப்பட்டவன் போல உணர்ந்தேன்”. – என்ன முடிவுல இருக்கீங்க ஜெயமோகன். ஒவ்வொரு நாளும் இன்னைக்கு என்ன சொல்லி அழ வைப்பிங்க்லோனு தான் தோணுது உங்க வலைத்தளச் சுட்டியை சொடுக்கும் போதே.

ஒரு விஷயத்தை தெரிந்துகொள்ள ஆசையாக இருக்கு. இது வரைக்கும் நீங்கள் வலைதளத்தில இட்ட பதிவுகளில இந்த(அறம் முதல்…) பதிவுகளுக்கு தான் அதிகமான வாசக கவனம் ஏற்பட்டிருக்கும்னு நெனைக்கிறேன். சரியா?

ஏன் இத்தனை பெரிய பிரவாகம கொட்டறீங்க? எது இதற்க்கான தூண்டுதல்?

நன்றிகளுடன்,
சுந்தரவடிவேலன்.

அன்புள்ள சுந்தரவடிவேல்

இந்தக்கதைகள் அனைத்துமே ஒரே ஊற்றில் இருந்து உருவானவை. பலசமயம் ஒரே வேகத்தில் முப்பது பக்கம் நீளமுள்ள் ஒருகதை எழுதி முடித்து இருபதாம் நிமிடத்தில் அடுத்த கதையை எழுதியிருக்கிறேன். எல்லா கருக்களும் பழையவை. எங்கோ கிடந்தவை. அந்தக் கதைக்கருக்கள் மேல் ஆவேசத்துடன் முட்டினேன். இரு கதைகள் பாதியில் கைவிட்டன. இரு கதைகள் முடிந்தும் சரியாக அமையவில்லை. பிற சிறகு கொண்டு எழுந்து வானில் தாங்களாகவே பறந்தன.

இந்த வேகத்திற்குப்பின்னால் உள்ள காரணம் என்ன என்றால் தெளிவாகச் சொல்லத்தெரியவில்லை. நான் நம்பியிருப்பவற்றின் அடிப்படைகளைப்பற்றிய ஆழமான ஐயத்தை சில நிகழ்ச்சிகள் மூலம் அடைந்தேன். என்ன மிஞ்சுகிறதென கணக்கிட ஆரம்பித்தேன்.

வரும் ஏப்ரலில் எனக்கு ஐம்பது வயதாகிறது. நான் வைத்திருப்பவை சொற்களா இல்லை நம்பிக்கைகளா இல்லை அடிப்பப்டையான உண்மைகளா என நானே உறுதிசெய்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. சின்ன விஷயங்களில் இருந்து விடுவித்துக்கொண்டே இருந்தாகவேண்டியிருக்கிறது

இல்லை சுந்தரவடிவேல். நீங்கள் நம் மக்களைப்பற்றிய அதிக நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறீர்கள். சினிமாவைப்பற்றிய சாதாரணப் பதிவுகளுக்கு வந்த வருகையாளர்களில் முக்கால்பங்கினர்கூட இக்கதைகளுக்கு வரவில்லை. மிஷ்கின் சம்பந்தமான வம்புகள் இணையத்தில் பெருகியநாட்களில் மிஷ்கினின் நந்தலாலா பற்றி நான் என்ன சொல்கிறேன் என்று தேடித்தான் அதிகம்பேர் இந்த தளத்துக்கு வந்தார்கள்.

இந்த சூழல் உருவாக்கும் அவநம்பிக்கைதான் இந்தக்கதைகளை எழுதும் அற எழுச்சி நோக்கி என்னை மீண்டும் தள்ளுகின்றன. யானைடாக்டர் எந்த நம்பிக்கையில் அந்த வாழ்க்கையை முழுமைசெய்தார் என்று தேடச்செய்கின்றன

ஜெ

அன்பின் ஜெ.எம்.,
குறிப்பிட்ட இந்தச் சிறுகதைகளின் கதை வரிசையில் என்னை உச்சி முதல் பாதம் வரை உலுக்கியெடுத்துக் கண்ணீர் சுரக்க வைத்தது இந்தப்படைப்புத்தான்..!.

சாதியின் கொடிய தீட்டை அதிகாரத்தாலோ , உயர்சாதிப்பெண்ணை மணப்பதாலோ கடக்க முடியாமல்….ஆதிக்கக் கிண்டல்களின் நுட்பமான விஷத்தீண்டல்களுக்கு ஆட்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும் காப்பனைப் போல நம்மைச் சுற்றிலும் (உமாசங்கர்,சிவகாமி என..) எத்தனை எத்தனை பேர்!

நாற்காலியில் அமர்ந்து விட்ட பிறகும் -அது ஏதோ கருணைப்பிச்சை என்று மட்டுமே எண்ணியபடி - ஆதிக்கம் செலுத்த வக்கற்ற/தகுதியற்ற அடிமை வம்சத்தின் சங்கிலிக் கண்ணியாகவே பாவிக்கும் உயர்/கீழ் அதிகாரிகளின் சாதி மேலாதிக்கம்.,சமூக/அலுவல் தரத்தின் அடுத்த படிக்கட்டை எட்டக் கணவனின் மூன்றெழுத்து துணையாவதால் அவனது சாதியைப் புறந்தள்ளும் மனைவி; முற்போக்கு முத்திரைக்காகவே ஏறுக்கு மாறான விடை வந்தும் மதிப்பெண் போடும் தேர்வுக்குழுவினர்…! மிகச் சரியான – அசலான பார்வைகள் அவை என்பதைத் தவிர வேறேதும் சொல்லத் தோன்றவில்லை…

என் மனதில் நிலைத்த சித்திரமாய் ஓலமிட்டுக் கொண்டிருப்பவள் மலத்திலும்,மூத்திர நாற்றத்திலும் துழாவித் துளைந்தபடி சோற்றிலும்.தீனியிலும் மட்டுமே வாழ்வையும் அதன் அர்த்தத்தையும் கண்டு கொண்டிருந்த அந்தத் தாய்தான்!

உயர் சாதியினராகக் கொள்ளப்பட்டவர்கள் மீது வெளிப்படையாகக் காட்டிக் கொள்ள நேரும் பயம் கலந்த மரியாதை – தாங்கள் வலுவில் ஏற்க நேர்ந்ததாக அமைந்து விட்டாலும் – அதைத் தாண்டியதாகத் தங்களை மேலாதிக்கம் செலுத்தும் மாற்றுசாதியின் மீதான அருவருப்பு(தான் புழங்கும் அழுகல் பண்டங்களை விட அவளுக்கு இதுவே அருவருப்பூட்டுகிறது),

வெறுப்பு ஆகியவற்றையே அவளது நனவிலி மனம் பதிவு செய்து வைத்திருக்கிறது.
மருமகள் மீதும்,அவள் நிறத்தின்மீதும்,தம்புரான்கள் தரிக்கும் வெள்ளுடையின் மீதும் ,அமரும் நாற்காலியின் மீதுமான காழ்ப்பாகவும்,பயமாகவும் ,அசூயையாகவும் அவளிடமிருந்து வெளிப்பாடு கொள்ளும் உணர்வுகள் அந்த ஆழ்மனத் தூண்டலினால் நேருபவையே..

தாய் தூண்டும் வெறுப்பு மற்றும் குரோத உணர்வுகள் அவனுக்குமே பதவியின் குறியீடாகிய நாற்காலியின் மீது ஒரு கையாலாகாத விரக்தி மனப்பான்மையை முதலில் தோற்றுவிக்கிறது;எனினும் அதைப்பற்றிக் கொண்டு , அதன் வழியாக மட்டுமே தன் மீது இதுகாறும்படர்ந்தவற்றைத் தான் கடந்து செல்லமுடியும்.., .போட்டித் தேர்வு எழுதுமாறு குரு தன்னைப் பணித்ததற்கு அதுவே காரணம் என்பதை அவன் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் கதை நேர்மறையாக முடிவு பெற்றிருப்பது நம்பிக்கை தருகிறது

ஆயிரம் …லட்சம் நாற்காலிகளில் இந்த மைந்தர்கள் அமர்ந்து – அப்படி அமரும் எல்லாத் தகுதியும்தமக்கு உண்டு என்றும் உணரத் தொடங்கும்போதுதான்(குறிப்பாக தருமனின் மனைவிசுபா இதை அவனுக்குச் சுட்டிக் காட்டுகிறாள்) எத்தனையோ தலைமுறைகளாக நெஞ்சில் நெருப்புச் சுமந்தபடி இருக்கும் அவர்தம் அன்னையரின் அனல் அடங்கக்கூடும்..! பிராயச்சித்தம் என்று குரு குறிப்பிடுவதும் கூட இதுதானென்றே நினைக்கிறேன்.
.
கதையின் உணர்வு பூர்வமான கட்டங்களில் என்னை மிகவும் பாதித்த பகுதிகள்..
தாய்-மகன் சந்திப்பு முதலில் நிகழுமிடம்.

அழுகலை உண்டதால் மகன் சாவின் பிடியில் கிடக்கும் கட்டத்திலும் கூட…..அவனது முன் தலைமுறையை நினைவுகூர்ந்து ‘இவனும் அவர்களோடு போய்ச் சேர்ந்து விடலாகாதா’என்ற ஒரு கண நினைப்பு தகப்பனுக்குள் தலையெடுக்கும் அந்தக்கட்டம்…

அறியாத வரலாறுகளுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் மானுட வாழ்வின் அவலமான, அற்புதமான, அற்பமான, விசித்திரமான கணங்களைப் புனைவுகளாக ஆவணப்படுத்தி வரும் தங்களுக்கு நன்றி…

அன்புடன்,
எம்.ஏ.சுசீலா

அன்புள்ள ஜெ,

நூறுநாற்காலிகள் கதை அச்சு அசல் அப்படியே என்னுடைய நண்பனின் கதை என்றால் நம்ப மாட்டீர்கள். இதேபோல ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தில் பிறந்தவன் அவன். என்னுடன் அரசாங்க அதிகாரியாக ஆனான். அவனுடைய பெற்றோர்தான் அவனுடைய பிரச்சினை. அவன் அம்மா ஊரில் இருந்து சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் ஆபீஸுக்கு வந்து அவனுடைய கீழே வேலைசெய்யும் கிளார்க்குளிடமும் பியூன்களிடமும் ‘புள்ளைய பாத்துக்கிடுங்க சாமி…’ என்று கைகூப்பி கெஞ்சிக்கொண்டிருப்பாள். அவன் எவ்வளவோ சொன்னாலும் கேட்க மாட்டார்

அவனுடைய சாதியிலேயே அவனுக்குப் பெண்பார்த்தார்கள். படிக்காத பெண். ஒரு வகையிலும் அவளை அவனுக்கு பொருத்தமுடியாது. வயதும் மிக அதிகம். ஆனால் முறைப்பெண். சாதிப்பஞ்சாயத்திலேயே சாராயத்தை குடித்துவிட்டு அந்த பெண்ணைத்தான் அவன் திருமணம் செய்தாகவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். அவன் வேறு ஒரு பெண்ணை காதலித்து திருமணம் செய்துகொண்டான். சாதிப்பஞ்சாயத்து கூடி அவனை விலக்கி வைத்தார்கள்.

அவன் நாநூறு கிலோமீட்டர் தள்ளி ஒரு ஊரிலே வேலைபார்த்தான். அவன் அப்பா வேண்டுமென்றே அங்கே வந்து அவனுடைய ஆபீஸ் வாசலிலேயே ஷேவ்செய்யும் கருவிகளுடன் அமர்ந்து தொழில் செய்வார். அவன் அம்மா அங்கே வந்து அவனிடம் ஊருக்கு வந்திரு தம்பி என்று கெஞ்சி மன்றாடுவார். ஆபீஸில் உள்ளவர்களிடம் தம்பிக்கு எடுத்து சொல்லுங்க சாமி என்று கெஞ்சுவார்.

அவன் தற்கொலை செய்துகொள்வதைப்பற்றிக்கூட நினைத்திருக்கிறான். கடைசியில் வேறு மாநிலத்தில் வேலை கிடைத்து அங்கே தப்பி போனான். நூறுநாற்காலிகள் கதையை அவனுக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறேன். உணர்ச்சிகரமான கதை. நன்றி

டி

[என்பெயரை வெளியிடவேண்டாம். அவனுக்காக]

அன்புள்ள டி,

நீங்கள் nhm என்று தேடினால் ஒரு தமிழ் செயலியை இறக்கிக்கொள்ள முடியும். தமிழில் எழுதலாம்

நூறு நாற்காலிகள் தங்கள் கதையேதான் என மூன்று தனிப்பட்ட கடிதங்கள் வந்திருக்கின்றன. குழந்தைக்கு எச்சிலை ஊட்டிய சம்பவம்கூட ஒருவர் வாழ்க்கையில் நடந்திருக்கிறது. தருமபுரியில் இருக்கையில் என் நண்பர் ஒருவரும் இப்பிரச்சினைகள் வழியாகச் சென்றதை கண்டிருக்கிறேன்

நம் சூழலில் சமூக மாற்றத்தின் உருளைகள் நடுவே மனிதர்கள் ரத்தமும் சதையுமாக கூழாகிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்

ஜெ

சிறில்,சங்கரவேல்

அன்புள்ள ஜெயமோகன்,

இந்த சிறுகதை வரிசையில் நீங்கள் எழுதும் சிறுகதைகளில் பெரும்பாலானவை உண்மை மனிதர்களின் கதைகள் மாதிரி தோன்றுகின்றன. அந்த வரிசையிலே வரக்கூடிய கதையாக இந்த நூறுநாற்காலிகள் அமைந்துள்ளது. நடுங்க வைக்கும் கதை. கதையை போகிறபோக்கில் வாசித்துச்ச்செல்லும்போது ஒரு பதற்றமும் துக்கமும் ஏற்படுகிறது. பதற்றம் குற்றவுணர்ச்சியால் வரக்கூடியது. துக்கம் மனுஷனின் கையறுநிலையை உணர்ந்ததனால் வரக்கூடியது. இந்த வரிசையிலே வந்த கதைகளில் இதுதான் உச்சம் என்று ஒவ்வொரு கதையிலும் தோன்றுகிறது. ஆனால் உண்மையிலேயே இதுதான் உச்சம். இந்தவரிசையிலே வரக்கூடிய கதைகளில் எல்லாவற்றிலுமெ நியாயம் சம்பந்தமான கருக்கள்தான். இந்தக்கதையிலே உள்ள நியாயம் ரத்தம் தோய்ந்ததாக இருக்கிறது.

கதையை சொல்லும்போதே அதிர்வை உருவாக்கக்கூடிய கதை. நிறையபேர் அதிலே உள்ள கதையைத்தான் வாசிப்பார்கள். ஆனால் நான் 34 வருஷம் அரசாங்கத்திலே இருந்தவன். ஆகவே அதிகாரத்தைப் பற்றியும் அதிலே உள்ள மக்களின் மன அமைப்பைப்பற்றியும் பேசப்பட்டிருக்கும் இடங்கள் மிக நுணுக்கமானவை என்று நினைக்கிறேன். அந்த இடங்களை வாசித்து கொண்டுதான் மொத்தக்கதையையும் உள்வாங்கிக்கொள்ளமுடியும். தர்மபாலனின் துக்கம் என்ன?. அதாவது ஒவ்வொரு நிமிடமும் மோதி மண்டை உடைத்துக்கொண்ட கூண்டு எது என்று தெரிந்தால்தான் கதையே உள்ளே வருகிறது. அம்மா ஒரு கூண்டிலே இருக்கிறாள் என்றால் மகன் இன்னொரு கூண்டிலே இருக்கிறான். ரெண்டுபேருமே மண்டையை உடைத்துக்கொண்டு ரத்தம் கொட்டுகிறார்கள். உள்ளே சென்றதும் நான் நினைத்தது தூக்கு மாட்டிக்கொள்வதைப்பற்றிதான் என்ற வரி என்னை உடைய வைத்தது.

தலித்துக்கள் பழங்குடிமக்கள் போன்றவர்களின் துக்கத்தைப்பற்றியும் அவர்கள் சுரண்டல் செய்யப்படுவதைப்பற்றியும் நிறையவே வாசித்திருக்கிறோம். கலங்க வைக்கும் பல கதைகள் உள்ளன. ஆனால் இங்கே ஒருதலித்தாக நாமே வாழக்கூடிய அனுபவம் கிடைக்கிறது. கதையில் உள்ள நுட்பமான உளவியல் தகவல்கள்தான் காரணம் என்று நினைக்கிறேன். அவை வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. வர்ணனைகள் காட்சியை கண்ணுக்குள் நிறுத்துகின்றன. ‘னின்னும்’ என்று சோறு கேட்கும் அந்த சின்னப்பையனைத் தொடக்கூடிய தூரத்திலே பார்க்கமுடிகிறது. அவன் அனுபவிக்கும் ஒவ்வொரு அவமானமும் சஞ்சலமும் மனசுக்குள் வந்து உட்கார்கிறது. நம்முடைய சொந்த துக்கமாக ஆகிறது

புலம்பத்தான் முடிகிறது ஜெ

சங்கரவேல்

அன்புள்ள சங்கரவேல்,

நன்றி

இந்த வரிசைக் கதைகளில் எல்லாவற்றிலும் பாதிக்குப்பாதி உண்மை கலந்துள்ளது. எவ்வளவு உண்மை என்று சொல்வது எனக்கே கடினமானது என சொல்லியிருக்கிறேன். இக்கதைகளின் மையநிகழ்ச்சிகள் உண்மையானவை. ஒன்று அந்நிகழ்வில் நானே பங்கெடுத்திருப்பேன். அல்லது சம்பந்தப்பட்டவர்கள் சொல்லியிருப்பார்கள். அல்லது செவிவழி வரலாறாக இருக்கும். ’அறம்’ சம்பந்தப்பட்டவரே சொன்னது. சோற்றுக்கணக்கு அறிந்த ஒருவர் சொன்னது. நேசமணியின் கதை பிரபலமான செவிவழிக் கதை. மத்துறுதயிர் நானே சம்பந்தப்பட்டது.

பலகதைகளுக்கு சுந்தர ராமசாமி, அவரது அவை காரணமாக அமைந்திருக்கிறது. வேதசகாயகுமார் பல கதைகளைச் சொல்லியிருக்கிறார். பேராசிரியர் ஜேசுதாசன் சொல்லியிருக்கிறார். யோசிக்கும்போது நான் அடிப்படையான தேடலில் இருந்த காலகட்டத்தில் இக்கதைகள் என்னை வந்து சேர்ந்தது முக்கியமானது என நினைக்கிறேன். அவர்களுக்கு நன்றி சொல்வதில் அர்த்தமில்லை. அவர்கள் எவ்வகையிலோ என் வழிகாட்டிகளாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

முன்னர் பல அனுபவங்களை நேரடியாக அனுபவக்கதைகளாக மட்டும் எழுதினேன். அவற்றை அவ்வாறு உண்மைநிகழ்ச்சிகளாக எழுதும்போது அவற்றில் இருந்து நான் பெற்றுக்கொண்ட உச்சங்களை அதில் சேர்க்கமுடியவில்லை. யதார்த்தம் மிக கிடைமட்டமானது. நேரடியான கிளர்ச்சி இல்லாதது. சாராம்சம் உள்ளே வராதது. ஆகவேதான் அவை கதைகளாக ஆகின்றன. அப்போது மொழிக்கும் கற்பனைக்கும் சுதந்திரம் கிடைக்கிறது. கவித்துவமான அழுத்தங்கள் தத்துவார்த்தமான விவரணைகளுக்கு இடம் உருவாகிறது. என்னுடைய உணர்ச்சி உத்வேகம் அதில் பதிவாகிறது

உண்மைக்கதைகள் இங்கே கற்பனைமேல் பதிவைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆகவே பல துணைக்கதைமாந்தர் கற்பனையானவர்கள். துணைச்சந்தர்ப்பங்கள் கற்பனையானவை. உண்மைநிகழ்ச்சி பெரும்பாலும் சாதாரணமானதாகவே இருக்கும். அதை அப்படியே சொன்னால் அதில் சாராம்சமான அறச்சிக்கல், அற எழுச்சி மேலெழுந்து வரவும்செய்யாது. ஆகவே புனைவின் உத்திகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. உலக இலக்கியத்தில் இது தொன்மையான ஒரு வடிவம். தமிழில் அதிகம் எழுதப்பட்டதில்லை.

இவற்றில் பல கதைகளுக்கு இருபது இருபத்தைந்து வருடத்து வரலாறு உண்டு. நான் இளைஞனாக இருந்தபோது என் சிந்தனையை அதிரச்செய்து என் அறவுணர்வை கட்டமைத்த நிகழ்வுகள், மனிதர்கள் இவை. சிலகதைகளுக்கு முன்னரே ஒரு வடிவம் எழுதியிருக்கிறேன். இந்த வயதில் என்னை நானே மீண்டும் ஆழமாக பரிசீலனைசெய்யும் ஒரு தீவிரமான காலகட்டம் வழியாக நான் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். நான் பேசும் அறம் என்பதன் விரிவும் பெறுமதியும் என்ன என்பதே என் தேடல். இக்கதைகள் அதன் பொருட்டு நான் செய்துகொள்ளும் சுயவிசாரணைகள். எழுத்துதான் என் தியானம் என்பது

உலகமெங்குமாக ஒரு இரண்டாயிரம் மூவாயிரம்பேர் இந்த ஒருமாதக்காலமாக இதே உச்சநிலையில் இதே ஆன்ம விசாரணையில் என்னுடன் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது இணையம் அளித்த பேறு. அவர்களின் எதிர்வினைகள் மூலம் என்னுடைய இந்த வேகம் இன்னும் தீவிரப்பட்டது. ஒருவேளை அவர்களின் இந்த உரையாடல் நிகழாதுபோயிருந்தால் இந்தக் கதைகள் ஒன்றிரண்டுடன் நின்றிருக்கலாம்.

நன்றி

ஜெ

அன்பின் ஜெயன்

நூறு நாற்காலிகள் படித்து விட்டு எழுதுகிறேன். என்னால் துக்கத்தை அடக்கவே முடியவில்லை. எதுவும் பேசவும் முடியவில்லை. காப்பனின் அம்மாவில் நான் இருந்தேன். அவளுடன் அழுது அவமானப்பட்டு குட்டியை பிரிந்த தாய் மிருகத்தை போல தவித்து நான் காணத உலகம் இது. போரின் இழப்புகளை மட்டுமே நான் அறிவேன். ஆனால் ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவமதிக்கப்படும் துன்பம் அதை விடப் பன் மடங்கு அதிகம். இதை எழுதும் போதும் என் கண்ணில் நீர் வடிகிறது. நீங்கள் பல ஆணடுகள் நலமாய் இருக்க வேண்டும்.

அன்பின் கலா
FM-NEPPL

அன்புள்ள கலா,

இந்தியாவில் நாம் சில விஷயங்களில் இருந்து மேலே வந்துவிட்டோம். ஆனால் இந்தியாவில் இன்னும் இதைவிட ஆழமான சேற்றுக்குழிகள் உள்ளன. ஆப்ரிக்காவில் ஆசியாவின் அறியபடாத நாடுகளில் வாழ்க்கை எவ்வளவோ இருக்கலாம்.

இன்று கொஞ்சம் முன்பு நாகர்கோயில் பேருந்து நிலையமருகே ஒரு பெரிய திறந்த வெளி நரிக்குறவக்குடியிருப்பை பார்த்துவிட்டு வந்தேன். அதில் எத்தனை காப்பான்கள் என யாரறிவார்

ஜெ

அன்புள்ள ஜெயமோகன் சார்,

எழுத்தாளர் சுந்தர ராமசாமி அவர்கள் வீட்டில் தங்கியிருந்த, லுங்கி அணிந்துகொண்டு
கேட்-ஐ திறந்து போட்டுவிட்டு போன இளம் எழுத்தாளர் நலமா?. ‘ நூறு நாற்காலிகள்’ மற்றொரு கிளாச்சிக். நேற்று இரவு என்னால் கடைசி பகுதியை படிக்க முடியவில்லை. நான் சரியாக தூங்க முடியாததற்கு அதுவும் ஒரு காரணம். காலையில் அலுவலகம் வந்துதான் படித்து முடிக்க முடிந்தது. அதன் பிறகே அமைதியானேன்.

வழக்கம் போல என் மனதை பாதித்தது. கதை முழுக்க படிக்கும் தோறும் கூட வருவது ‘அருவருப்பு’ என்ற உணர்வு. நாயாடிகள் வலி எப்படி இருந்திருக்கும் என்று உணர்திவிட்டிர்கள். சாதி படிகளின் மேல இருக்கும் அனைவரும் தங்கள் கீழ் படிகளில் இருந்தவர்களை ஒடுக்கவே செய்திருக்கிறார்கள்.

உண்மையாக சொல்லப்போனால் எல்லோருக்கும் இரண்டு மனம் இருக்கிறது. ஒரு மனம் ஒரு மனிதனின் சாதியை குறித்து குறைவாகவே மதிப்பிடுகிறது. அதற்கு தர்க்கங்கள் எதுவும் இல்லை. அந்த மனம் யாருக்கும் அஞ்சுவதில்லை. இந்த முதல் மனதிற்கு பூச்சுகள் இல்லை. பாவனைகள் இல்லை. அந்த மனதின் எண்ணத்தை வெளியிட்டால் அதுவே சாதிவெறி என்று சொல்லப்படும். கல்வியால், நீதி போதனைகளால் நாம் உருவாக்கிக்கொண்ட தருக்கமணம் சாதி இல்லை என்கிறது. அந்த தருக்க மனம் மட்டுமே சமுதாயத்திற்கு அஞ்சுகிறது. பூச்சுகள் செய்து கொள்கிறது. பாவனைகள் செய்கிறது. இது எங்கும் நடக்கிறது. இல்லை என்று சொல்பவர்கள்அந்த இரெண்டாம் மனதில் இருந்துதான் சொல்கிறார்கள். நீங்களும் இதை எழுதி இருக்கிறிர்கள் என்பது
எனது புரிதல். தவறாக இருந்தால் மன்னிக்கவும்.

என்னுடைய கவலை என்னவென்றால், சாதியை குறித்த இந்த இரட்டை மானது எப்போது ஒன்றாகும், என்பதுதான்?. இந்த இரட்டை மனது இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகத்தின் அணைத்து பாகங்களிலும் இருக்கிறது. வடிவங்கள் மட்டுமே மாறுகின்றன. இந்தியாவில் சாதிபடிகள் என்றால், வெள்ளையர் நாடுகளில் நிறவெறி.

ஒடுக்குபவர்களின், பாவனைகாரர்களின் மனசாட்சியை இந்த நாற்காலிகளின் ஆணிகள் குத்தும்.

அன்புடன்
குரு மூர்த்தி பழனிவேல், லாகோஸ்

அன்புள்ள குரு,

பொதுவாக நீதி -சமத்துவம் பற்றிய சமூக பிரக்ஞை என்பது அந்தந்த காலகட்டத்திற்குரிய பல்வேறு கருத்தியல்கள், அமைப்புகள் சார்ந்து உருவாகிறது. அதைச் சிந்தனைகளும் கலைகளும் மிகுந்த வேகத்துடன் உந்தும்போதுதான் அது மெல்ல முன்னகர்கிறது. நேற்றைய அநீதி நமக்கு ரத்தம் உறையச் செய்கிறது. அன்றாட அநீதி நம் கண்ணுக்குப் படுவதே இல்லை. நாம் ஓட்டலில் உணவுண்ணும்போது ஐந்து வயது குழந்தை நம் காலடியில் தரையை துடைத்துச் செல்கிறது. நாம் அதை பொருட்படுத்துவதே இல்லை

கலை அந்த அன்றாட பழக்கமனத்தை கொஞ்சம் கீறித் திறந்து வைக்கிறது. இங்கே நாம் அறிந்தவற்றையே மீண்டும் காண்கிறோம். ஆனால் நம் மனசாட்சி தூண்டப்படுகிறது. அந்த உத்வேகம் சிலசமயம் தற்காலிகமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அது ஒரு கூட்டுசக்தியாக ஆகும்போதே சமூகத்தை முன்னகர்த்தும் புதிய அறங்கள் உருவாகின்றன

ஜெ

*

ஜெ,

எத்தனையோ கோஷங்கள் எத்தனையோ கூக்குரல்கள் மேடை கர்ஜனைகள் வசைகள் தராத தாக்கத்தை ஒரு புனைவால் தர முடிகிறதே. இதுவும் நிஜம் என மனதில் பதிந்துவிட்டதாலா? வெறும் புனைவுதான் எனப் படித்தால் அனுபவம் வேறாக இருக்குமோ? இல்லை நிஜத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டதாலேயே இந்தப் புனைவு இத்தனை உக்கிரமானதா? சரசுவதியின் சக்தி வடிவமா?

உலகின் அத்தனை தத்துவங்களாலும், சிந்தனைகளாலும் கைவிடப்பட்ட மனிதர்கள், எல்லாம்வல்லவன் என்றும் கருணா மூர்த்தி என்றும், தந்தையே என்றும் நாமெல்லாம் கூவிப் புகழும் அந்தக் கடவுளினாலும் கைவிடப்பட்ட மனிதர்கள் இந்த உலகில் உண்டா? ‘இருந்தார்கள்’ என்பதா? இல்லை இருந்து கொண்டிருக்கிறார்களா? கடவுளே! கண்களை மூடிக் கண்ணீரை வழிய விடுவதைத் தவிர வேறெதுவும் செய்வதற்கில்லை.

என்ன செய்வது ஜெ! அதையும் சொல்லிவிடக் கூடாதா? கிடைத்ததை வைத்து வாழ்ந்து விட்டுச் சென்றுவிட வேண்டியதுதானா? வேறொன்றும் செய்வதற்கில்லையா? புத்தன் கண்டது இதைத்தானா? மனிதன் எனும் பெயரே ஒரு பட்டமா? தன்னளவில் அதுவே ஒரு பெரும் பேறா? நினைக்க நினைக்க மனது கனத்து சுமையாகிறது. நென்சை அழுத்துகிறது ஏதோ ஒன்று. குற்ற உணர்ச்சிதானா? சட்டையை கழற்றிவிட்டு நாற்காலியை தூக்கிவிட்டு சென்று வாழ்ந்துவிட்டால்தான் என்ன? அது வாழ்க்கையில்லையா? நாகரிகம் என்பது வெறும் வன்மமும், சூழ்ச்சியும், துரோகங்களும் நிறைந்ததில்லையா? மனிதா நீ விலங்கை விட மேலானவன் என்பது எத்தனை பெரிய ஏமாற்று? அது எதற்காக? நாம் பேசி எழுதி கொண்டாடி வழிபட்டு என்ன சாதித்து விட்டோம்? மீண்டும் மீண்டும் நம்மை நாமே தொலைத்துத் தேடி கண்டடைந்து கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறோம். எல்லாமே கற்பிதங்கள் இல்லையா? எல்லாமே கற்பனைக்ளில்லையா? ஒரு வேளை அதை நினைத்துத்தான் கண்ணீர் விடுகிறோமோ என்னவோ?

சிறில் அலெக்ஸ்

அன்புள்ள சிறில்,

ஹிட்லரின் நாஜி படுகொலைகள் வெளிவந்து உலகமே அதிர்ந்த போது காந்தி அதிரவில்லை என்று ஒருமுறை மேடையில் சொன்னார் டாக்டர் எஸ்.ராமச்சந்திரன். அவருக்கு மானுட இருள் தெரியும். அதனால்தான் அவர் அகிம்சையை பற்றிபேசிக்கொண்டிருந்தார். மனிதன் மீதான நம்பிக்கையா அவநம்பிக்கையா அவரை அப்படி பேசவைத்தது என்று சொல்வது கடினம்.

நாம் நின்றுகொண்டிருக்கும் இன்றைய உலகம் மாபெரும் அநீதிகளினாலானது. அதைப்பார்க்க மறுக்கும் மனநிலையை இயல்பாக உருவாக்கிக்கொண்டே இருக்கிறோம். அதன் மேல் வாழ்கிறோம். கலை அந்த மெல்லிய ஜவ்வுப்படலத்தை அவ்வப்போது கீறி விடுகிறது. வான்காவின் உருளைக்கிழங்கு தின்பவர்கள் என்ற ஓவியத்தைப்பற்றி அதைத்தான் சொன்னார் நித்யா. அதைப்பார்த்து கண்ணீர் விடும் ஐரோப்பியன் அந்த உண்மைக்காட்சியை நூறுமுறை நேரில் கண்டிருப்பான்

சென்னையில் தெருக்களில் இரவு 10 மணிக்கு நடந்தால் அன்றும் இன்றும் மனசாட்சி அதிரத்தான் செய்கிறது. குப்பைகள் போல தெருவில் மனிதர்கள் குவிந்திருப்பார்கள். ஏழாம் உலகமும் சரி நூறுநாற்காலிகளும் சரி நாம் நியாயப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் உலகத்தை கிழிக்கின்றன. நான் கடவுளும், அங்காடித்தெருவும் அதைத்தான் முயன்றன. அதை இலக்கியத்தின் புனிதகடமை என்றே நினைக்கிறேன்.

எழுதத்தானே முடிகிறது என்று சிலசமயம் தோன்றும். ஆனால் எழுத்துமூலம் மட்டுமே ஏதேனும் செய்யமுடியும் என்றும் தெரிகிறது. இந்த சமூக அநீதிகளின் அடித்தளம் ஆதிக்க வர்க்கமோ அதிகாரமோ ஒன்றும் அல்ல. சமூகத்தின் கூட்டு மனநிலைதான். அது நியாயப்படுத்தி வைத்திருக்கும் விஷயங்கள்தான். அதன் சமகால சமூக அறம்தான்

எழுத்து, கலை, பிடிவாதமாக சிறுகச்சிறுக அதனுடன் உரையாடி கரைக்கிறது. அப்படித்தான் எல்லா மாறுதல்களும் உருவாகியிருக்கின்றன.

நீதியின்மேல் பசி தாகமுள்ளவர்களாக இருங்கள் என்பது ஒரு உபதேசம் அல்ல. சவால். பின் தொடரும் நிழலின் குரல் நாவலில் என் கிறிஸ்து வந்து அதை மீண்டும் சொல்லிவிட்டுச் செல்கிறார்

ஜெள்